Everyday life documented

 Kαθώς προχωρούν οι μέρες και προσαρμοζόμαστε στην νέα πραγματικότητα ως πολύτεκνη οικογένεια, εντυπωσιάζομαι ολοένα και περισσότερο με τις αντιδράσεις του κόσμου.

Δεν περνάει μέρα που να κυκλοφορήσω στο δρόμο με τα παιδιά και μη σταθεί κάποιος να σχολιάσει κάτι για το... πλήθος μας.

Αναρωτιέμαι, τόσο άμαθοι είμαστε ως λαός στα "πολλά παιδιά";

Οι παπούδες μας σχεδόν όλοι προέρχονται από πολύτεκνες οικογένειες.

Πότε προλάβαμε και ξεχάσαμε;

Κάθομαι λοιπόν εδώ στη γωνιά αυτή του σύμπαντος να γράψω μερικές απαντήσεις που ίσως κάπως, κάπου, κάποτε φτάσουν σε αυτιά ακοόντων, ώστε να μην ξαφνιάζονται τόσο στη θέα των πολυτέκνων.

Μερικές τυχαίες ερωτήσεις που δέχθηκα αυτές τις μέρες.

"Πώς τα βγάζεις πέρα;;;"

"Τέσσερα παιδιά τόσο νέα! Και όλα σε κοντινές ηλικίες! Πότε πρόλαβες;"

"Μη μου πεις ότι θα κάνετε κι άλλο"

• Πώς και κάνατε τόσα παιδιά; (δεν το έβγαλα από το μυαλό μου, έχει τεθεί όντως)

Προφανώς μας αρέσουν τα παιδιά, τα θεωρούμε δώρα, σταλμένα από το Θεό.

Επίσης, στο μεγάλωμα των παιδιών ο καθένας κάνει αυτό που θεωρεί "το καλύτερο" και εμείς πιστεύουμε ότι τα παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα όταν είναι πολλά μαζί, σε κοινωνία. Μαθαίνουν νωρίς πολύτιμες αρετές όπως: την υπομονή, το μοίρασμα, την ανοχή του διπλανού ακόμη και στη χειρότερη στιγμή του, την έγνοια για τους άλλους, το ξεπέρασμα του εγωισμού. Και είναι πολύ διαφορετικό από το σχολείο. Στο σπίτι πρέπει να μοιραστούν εκτός των άλλων και το χάδι ή την προσοχή της μαμάς ή του μπαμπά, πράγμα πολύ επώδυνο αλλά άκρως παιδευτικό. Δε μιλάω φυσικά για στέρηση, μην παρεξηγηθώ, αλλά για ένα "άφημα". Μοιάζει κάπως με τη γνώση ότι αυτό που θέλω τόοοσο πολύ, αποκλειστικά δικό μου, δε χάθηκε ο κόσμος να μην έρθει τώρα αμέσως, ή ίσως, και να το χαρίσω γενναιόδωρα στον αδερφό. Είναι μια απελευθέρωση από την αίσθηση ότι οι ανάγκες μου είναι πάνω από όλα.

• Πώς τα καταφέρνεις; (το πιο κλασικό ερώτημα)

Δεν τα καταφέρνω, ειλικρινά, αλλά προσπαθώ.

Δεν έχω πάντα υπομονή -οι δικοί μου μπορούν να σας διαβεβαιώσουν γι'αυτό.

Δεν έχω πάντα στρωμένα κρεβάτια και καθαρό σπίτι.

Όμως δεν ζούμε και στο χάος. Υπάρχουν κανόνες και πρόγραμμα και ο καθένας ξέρει τη θέση του σε αυτό. Όσο πιο πολλά είναι τα παιδιά, παρατηρώ ότι τόσο πιο καλά ανταποκρίνονται στο πρόγραμμα και τους κανόνες.

Φροντίζω να υπάρχει πάντα ζεστό φαγητό και γλυκό, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι  μαγειρεύω μόνο 3 φορές την εβδομάδα και ανά δυο μέρες τρώμε το ίδιο. Επίσης φροντίζω να έχουμε πάντα καθαρά ρούχα. Εκτός από αυτά τα δυο, σε όλα τα άλλα εξωτερικά δεν δίνουμε και πολλή σημασία.

 Η βασικότερη απάντηση όμως σε αυτό το ερώτημα είναι ότι έχω ένα σύζυγο που είναι εδώ από όλες τις απόψεις και χωρίς αυτό το δεδομένο δε θα γινόταν τίποτε.

• Καλά, πώς δεν έχεις τρελαθεί ακόμη;

Η αλήθεια είναι ότι και 'γω αναρωτιέμαι!

Βλέπω όμως ότι με κάθε παιδί γίνομαι πιο καλή μαμά και δε μιλάω μόνο από πλευράς εμπειρίας.  Μιλάω για την ευκολία να αφήνομαι στα ίδια τα παιδιά, να τα χαίρομαι και να με χαίρονται χωρίς να στριμωχνόμαστε σε ψυχαναγκαστικά "πρέπει" και "μη", αλλά ούτε και να γλιστράμε στο χαώδες της παιδικής φύσης.

Αυτό από μόνο του είναι πολύ απελευθερωτικό και εξαλείφει τις εντάσεις.

Έπειτα κάθε νέο παιδί έρχεται...με τα δώρα του. Δώρα για όλη την οικογένεια. Αλλάζει τη δυναμική της ομάδας και φέρνει ωραίες ισορροπίες, ή ανατρέπει αυτό που στα οικονομικά λέμε "ασταθή ισορροπία" εννοώντας την ισορροπία που έχει επέλθει σε λάθος επίπεδο και άρα θέλει διόρθωση. Ξέρετε, όπως το μοναχοπαίδι που είναι πάντα ήρεμο, απλώς και μόνο διότι κανείς ποτέ δεν διεκδίκησε το χώρο του... μέχρι τη στιγμή που αποκτάει αδερφάκι.

• Θα κάνετε και άλλο;

Πόσο θα' θελα να μην το ρωτάτε αυτό, αλλά και πώς να το ζητήσω χωρίς να ακουστεί άσχημα; Δεν φανταζόμουν καν ότι θα έφτανα στα τέσσερα αν αυτό απαντάει κάπως στην ερώτηση...

Κλείνοντας κάπου εδώ, να ζητήσω μια χάρη.
Αν κάπου, κάποια μέρα δείτε στο δρόμο σας μια μαμά με περισσότερα από δυο παιδάκια,
μην την κοιτάτε καλά καλά σαν εξωγήινο... σας βλέπει ακόμη κι αν προσποιείται πως όχι.
Α! και αν μπορείτε να τη βοηθήσετε με το καρότσι ή τα ψώνια της θα σας είναι ευγνώμων. 

Για να μην το βαρύνουμε πολύ όμως, ακούστε τί λέει ένας ακόμη κύριος με 4 παιδιά!

"Freedom for birth"

Η νέα ταινία Freedom For Birth είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιγράφει τη γέννα ως ένα από τα πιο σημαντικά ανθρώπινα δικαιώματα, το οποίο σήμερα καταπατάται βίαια. Η παγκόσμια πρεμιέρα, την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012, είναι ταυτόχρονη σε δεκάδες χώρες του πλανήτη και σε εκατοντάδες σημεία. Η ταινία έρχεται και στην Ελλάδα, την ίδια ημέρα, με προβολές σε πολλές περιοχές της χώρας, ως μια πρωτοβουλία από το Ελληνικό Δίκτυο για το Σεβασμό στη Γέννα, ENCA Hellas.

Το ντοκιμαντέρ Freedom For Birth έχει διάρκεια 60 λεπτών και καλεί σε δράση μέσα από συνεντεύξεις και συζητήσεις με κορυφαίους ειδικούς σε θέματα τοκετού από ολόκληρο τον πλανήτη, όπως επίσης με ειδικευμένους νομικούς σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι ζητούν να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται διεθνώς η εγκυμοσύνη, η γέννα και η μητρότητα.

Δημιουργοί της ταινίας είναι οι βρετανοί Toni Harman και Alex Wakeford. Στην ταινία ξεδιπλώνεται η ιστορία της μαίας Agnes Gereb, από την Ουγγαρία, η οποία οδηγήθηκε στη φυλακή επειδή υποστήριζε και βοηθούσε γυναίκες να γεννήσουν στο σπίτι. Αφορμή και αφετηρία είναι επίσης η ιστορία της Anna Ternovsky, μητέρας από την Ουγγαρία, η οποία όταν ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί κατήγγειλε τη χώρα της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επειδή η νομοθεσία δεν της επέτρεπε να γεννήσει στο σπίτι, κέρδισε την υπόθεση και άνοιξε το δρόμο για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η γέννα, διεθνώς.

Ολοκληρώνοντας τα γυρίσματα στο πρόσφατο συνέδριομε θέμα «Τα ανθρώπινα δικαιώματα στον τοκετό» που πραγματοποιήθηκε στη Χάγη, οι συντελεστές της μεταφέρουν σε ολόκληρο τον κόσμο την ελπίδα ότι εκατομμύρια γυναίκες θα μπορέσουν να ενημερωθούν για το νόμιμο δικαίωμά τους να αποφασίζουν το πού και με ποιόν τρόπο θα γεννήσουν. Η ταινία έχει τη δυναμική να φέρει την αρχή μιας παγκόσμιας επανάστασης στην περιγεννητική φροντίδα, μια επανάσταση που καθοδηγούν οι ίδιες οι μητέρες και η ανάγκη τους –γι’ αυτό και ο υπότιτλός της: «The Mothers’ Revolution».
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ταινία Freedom For Birth , επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: http://freedomforbirth.com


Η ταινία θα προβληθεί στη ΕΥΤΟΚΙΑ την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου και ώρα 16:00.

 

268/365 & cloth diapers

Περί υφασμάτινης πάνας ο λόγος σήμερα.

Σε περίπτωση που δεν έχετε δει ποτέ από κοντά,
δείχνει κάπως έτσι:

Έχοντας φτάσει αισίως στο 3ο παιδί, ήταν η μόνη τρέλα που δεν είχαμε κάνει.
Από νωρίς παρακολουθούσα τα επιχειρήματα γύρω από το θέμα,
μιας και όποια μαμά ανακατευτεί λίγο με το χώρο της "φυσικής επιλογής" για το παιδί
(φυσικό τοκετό/ θηλασμό/ οργανική διατροφή/ babywearing/ attachment parenting)
θα ακούσει κάποια στιγμή και για τις υφασμάτινες πάνες.
Εννοείται ότι στο 1ο παιδί -που όλα μου φαίνονταν βουνό- ούτε να το συζητήσω δεν ήθελα,
αλλά τώρα που του πήραμε τον αέρα είπα να κάνω το πείραμα.

Πώς αντιμετωπίζει την επιστροφή στις παλιομοδίτικες πάνες ένα τυχαίο δείγμα της ελληνικής κοινωνίας;
Η μητέρα μου (που σημειωτέον χρησιμοποιούσε μόνο πάνινες σε εμένα)
κούνησε το κεφάλι της απορημένη,
η αδερφές μου δήλωσαν ευγενικά ότι "δεν πάω καλά"
και οι μαμαδο-φιλενάδες με γιουχάρισαν αποδοκιμαστικά
"με ένα στόμα, μια φωνή... ναί! με μια φωνή"
όταν τους το ξεστόμισα σε ένα καφέ.

Προσπερνώντας λοιπόν την πλήρη απουσία ομάδας υποστήριξης,
στάθηκα στα επιχειρήματα υπέρ που είναι πολλά:
-είναι πιο φιλικές με το περιβάλλον
-είναι πιο υγιεινές για το δέρμα του μωρού
-είναι πιο οικονομικές από τις πάνες μιας χρήσης
-το παιδί κάνει πιο εύκολα τη μετάβαση στη χρήση τουαλέτας, μιας και η ενοχλητική αίσθηση υγρασίας είναι πιο έντονη με το ύφασμα.

Πώς χρησιμοποιούνται;
Ένα απορροφητικό κομμάτι ύφασμα:

Που μπαίνει μέσα εδώ:

στο κυρίως σώμα της πάνας, το οποίο εσωτερικά έχει μαλακό φλις ύφασμα,
ενώ εξωτερικά είναι αδιάβροχο.

Το μέγεθός τους ταιριάζει για όλες τις ηλικίες,
μιας και προσαρμόζεται ανάλογα με τα κουμπάκια που έχει.
Το κόστος πάλι, μου φάνηκε εξαιρετικά χαμηλό,
αν και πρέπει να σημειώσω ότι υπάρχουν και πολύ πιο ακριβές επιλογές.
Παραγγέλνοντάς τες από το εξωτερικό μου στοίχισαν τα 10 κομμμάτια 30 ευρώ,
που σημαίνει ότι αποσβένουν το κόστος τους μέσα σε μόλις τρεις μήνες κατά τους οποίους θα χρησιμοποιούσαμε πάνες μιας χρήσης.

Μόλις το πιτσιρίκι βραχεί (ή χειρότερα, λερωθεί)
την ξεπλένουμε επί τόπου και αφήνουμε σε λεκανάκι να μουλιάζει.
Το βράδυ μαζεύουμε όλες τις λερωμένες πάνες σε μια πλυντηριά μόνες τους,
απλώνουμε και το πρωί είναι έτοιμες.

Τις χρησιμοποιούμε ήδη ένα μήνα.
Στον βραδυνό ύπνο και στις βόλτες βάζουμε τις άλλες, της μιας χρήσης.
Για το βράδυ οι λόγοι είναι νομίζω αυτονόητοι, ενώ για τη βόλτα, απλώς δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα να φυλάω μια λερωμένη πάνα στην τσάντα μου (πιφ) μέχρι να επιστρέψουμε σπίτι.

Στις 4 εβδομάδες που τις χρησιμοποιώ δεν φανταζόμουν ότι:
-είναι πολύ πιο απλό από όσο νόμιζα
-καθαρίζουν τέλεια χωρίς να μένουν "ίχνη" βαριάς χρήσης, αν με εννοείτε...
-ο μικρός μπόμπιρας (στους μόλις 16 μήνες) μου δείχνει πότε τα έκανε, προφανώς γιατί ενοχλείται.
-χρειάζεται να αλλάζω περισσότερες πάνες από ότι όταν χρησιμοποιούσα τις μιας χρήσης, αφού δεν έχουν την ίδια αντοχή. Αυτό απαιτεί ένα βαθμό εγρήγορσης βέβαια, τον οποίο δεν είμαστε πάντα πρόθυμοι να επιδείξουμε, ιδίως για τις μέρες που το πρόγραμμά μας είναι εκτός ελέγχου.
-κάνουμε πράγματι οικονομία.
-τις νοιώθω καλύτερα πάνω στο παιδί... Η αίσθηση δηλαδή που έχω, είναι ότι το δερματάκι του αναπνέει όντως καλύτερα και δεν έχει κοκκινίσει ποτέ.

Καταλήγωντας λοιπόν, η δική μου ετυμηγορία λέει ότι:

1. Συμφέρουν από όλες τις απόψεις και δικαιώνουν τους υπέρμαχούς τους στα περί οικονομίας, οικολογίας κτλ, αλλά
   
2. Προϋποθέτουν μαμά που είτε μένει στο σπίτι, είτε εργάζεται από αυτό.

Λοιπόν... θα το τολμούσατε;