7.7.14

Tripping around Evia


Μερικές εικόνες από την περιπλάνησή μας στην Εύβοια.
Ξεκινήσαμε παίρνοντας το δρόμο από Χαλκίδα. 
Η άλλη, πιο σύντομη επιλογή είναι το Ferry Boat από Αρκίτσα, όμως είναι αρκετά πιο δαπανηρό αν σκεφτείς ότι πρόκειται για διαδρομή με διόδια και εισιτήρια πλοίου. Επιπλέον, μας άρεσε πολύ η επαρχιακή οδός, μέσα στο πράσινο και δίπλα σε ποτάμια. 
Το τοπίο είναι κατά 80% κάπως έτσι:





Το κύριο πλεονέκτημα της Εύβοιας είναι ότι συνδυάζει άψογα πρασινάδα με θάλασσα σε απόσταση μόνο 2 ωρών από την Αθήνα. Απόσταση ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά που δεν μπορούν να μεινουν πολλές ώρες στο αυτοκίνητο, ή για οποιονδήποτε θέλει να κρατήσει χαμηλά το κόστος των διακοπών.

Ένα ακόμη καταπληκτικό σημείο είναι ότι η Εύβοια είναι γεμάτη προσκυνήματα και προστάτες Αγίους, ξεκάθαρη ένδειξη ότι λίγο ή πολύ ο λαός της (τωρινός ή παλιότερος) έχει ματιά στραμμένη στον ουρανό και φροντίζει να κατεβάζει από εκεί -δια της κλασικής downloading μεθόδου, της ασκητικής- καρπούς αναλοίωτους. 
Αυτό το νιώθεις παντού στην Εύβοια. Έχει μια γλύκα ξεχωριστή.
Η πρώτη μας στάση στον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο.
Η παρουσία του πολύ έντονη μέχρι και στις μέρες μας.
Δεν είναι τυχαίο που όλο το χωριό έχει αναπτυχθεί χάρη σε αυτόν και κινείται γύρω από το ναό του.
Για εκείνους που πάνε με καρδιά καθαρή, ο άγιος είναι γεμάτος δώρα και ευλογίες.
Γλυκαίνει την ύπαρξη μέχρι το μεδούλι.



Δυστυχώς δεν επιτρέπονται οι φωτογραφίες μέσα στο ναό, όπου η ατμόσφαιρα είναι μοναδική.
Φεύγοντας από το προσκύνημα και καθώς έχεις φτάσει σε μια κάποια κατάνυξη, μπορείς να προσγειωθείς και να θυμηθείς ότι είσαι στον τόπο που συνδυάζει άψογα το υπέρλογο με το παράλογο. Μη σου φανεί παράξενο λοιπόν που θα δεις τον Πούτιν να διαφημίζει σουβλάκια.
Κάποιοι προφανώς μυρίστηκαν ότι το προσκύνημα... έχει "φαϊ" εκ Ρωσίας.


Βορειότερα, βρίσκεται το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ και του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη.
Ναι, κυρίως τα μοναστήρια γυρίσαμε. 
Είχαμε χαρεί παιχνίδι και μπάνια στην Αγία Άννα, οπότε είπαμε να χαρούμε και λίγο food for the soul.


Με το που περνάς το κατώφλι βλέπεις περίπου αυτό και ανασαίνεις πάλι αέρα αγιότητας.



Φεύγοντας από το μοναστήρι, αν συνεχίσεις και άλλο βόρεια θα βρείς τους γνωστούς καταρράκτες του Δρυμώνα.
Έχει αρκετή πεζοπορία, μα αξίζει. Απαραίτητο το μπουκάλι με νερό για τη διαδρομή.





Τα παιδιά ξετρελάθηκαν με τις πολύχρωμες λιβελούλες που πετούσαν πάνω από το νερό.
Μπορέσαν να πιάσουν μόνο κάτι που τους έμοιαζε αμυδρά.


Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που βρήκαμε σε αυτή τη διαδρομή προς τους καταρράκτες ήταν μια παιδική χαρά χαμένη μέσα στο δάσος, δίπλα σε τραπέζια του πικ νικ. 



Φωτό από το πικ νικ δεν έχω.
Μετά από τόσες ώρες πεζοπορία και κυνηγητό στην παιδική χαρά, όπως φαντάζεσαι, μόνο το φαγητό σκεφτόμουν -και αυτό χωρίς καθόλου στυλ believe me. 


Προτού φύγουμε για ταξίδι και παρότι γνωρίζαμε αρκετά καλά την Εύβοια έχοντας ξαναπάει, βρήκαμε χρήσιμο αυτό το άρθρο για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας.
Μπορείς επίσης να δεις και αυτό το οδοιπορικό της Ιωάννας από το ταξιδιωτικό blog The Paperboat που είναι πολύ κατατοπιστικό και περιέχει χρήσιμα λινκς, όπως και όλα τα άρθρα της για τους kid friendly προορισμούς που προτείνει.
Αν βρίσκεστε ακόμη στο στάδιο του προγραμματισμού των διακοπών, επισκεφτείτε την οπωσδήποτε!

24.6.14

Club Agia Anna Bliss

Γυρίσαμε.
Προσπαθούμε να προσαρμοστούμε από αυτό:








σε αυτό:




...αλλά και σε άλλα reality crashes όπως η συνάντηση με τη λογίστριά μας που είχαμε επιμελώς αναβάλλει για μετά τις διακοπές -καλά, τί σκεφτόμασταν;
Ας μην σας κουράσω όμως με αυτά.
Υπάρχει καιρός για το κάθετί και όπως μου γράψατε, για πολλούς από εσάς είναι ο καιρός που προγραμματίζετε διακοπές και ήδη με έχετε κατακλύσει με μέηλ ερωτημάτων για το Club Agia Anna.
Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο κατατοπιστική γίνεται.

Το Club Agia Anna ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στις προσδοκίες μας.
Είναι το ιδανικό μέρος για ξεκούραση & αναδόμηση όλης της οικογένειας.
Το πρόγραμμα, το προσωπικό, οι εγκαταστάσεις, είναι όλα φτιαγμένα να ακολουθούν το ρυθμό της οικογενειακής ζωής. Τον ήρεμο ρυθμό χωρίς βιασύνες και πιέσεις.

Πριν ξεκινήσουμε είχαμε αποφασίσει ότι οι διακοπές αυτές θα χωριστούν ακριβοδίκαια μεταξύ εξερεύνησης της βόρειας Εύβοιας και του κάμπινγκ.
Τα παιδιά δεν μας άφησαν.
Περάσαμε όλες τις μέρες μέσα στο κάμπινγκ και μέχρι αυτή τη στιγμή απορώ πώς τα πείσαμε να γυρίσουμε σπίτι.

Μέσα σε μόνο 2,5 ώρες από την Αθήνα, βρεθήκαμε σε ένα καταπράσινο δάσος.
Φτάνοντας, η υποδοχή ήταν ανάλογη του τί μας περίμενε.
Ανάλαφρη διάθεση, συνδυασμένη με άψογη αισθητική:



Μας έδωσαν το κλειδί για μια πανέμορφη πολυτελή σκηνή. Μπαίνοντας μέσα, μας καλοσώρισε η υπέροχη μυρωδιά του ξύλου. Όλα είναι φτιαγμένα με ξύλο, δείτε:





Προσέξατε μια "τρύπα" στην κορυφή της σκηνής;
Το βράδυ από εκεί βλέπετε τα αστέρια.
Είναι πολύ ρομαντικά... μέχρι τις 5.30πμ που ξημερώνει.
Τότε το φως παρεισφρύει παντού. Σε πιέζει να αδράξεις τη μερα... αν εισαι τέτοιος τύπος.
Το μωρό μας πάντως είναι τέτοιος τύπος, οπότε ήμασταν εντός κλίματος.
Δεν αργήσαμε καθόλου να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας
(ο τρόμος του οικοδεσπότη).


Φτάνοντας λοιπόν, εκτός από τα κλειδιά του δωματίου, μας έδωσαν και το πρόγραμμα για τις δραστηριότητες των παιδιών.
Ποιές δραστηριότητες; Αναρωτήθηκα.
Ήξερα ότι υπήρχε ομάδα που οργάνωνε παιχνίδια, αλλά πρόγραμμα;
Τίποτε δεν είναι αφημένο στην τύχη και έτσι για την ιστορία να πω πως το δικό μας φύλλο προγράμματος το πήρε η μεγάλη κόρη, ή μόνη που διαβάζει από όλα τα αδέρφια της, και αυτοανακυρησσόμενη time manager με τις ευλογίες των υπολοίπων τριών παίδων, μας έτρεχε κανονικά.

Τα πράγματα κυλούν κάπως έτσι:
Το πρωινό σερβίρεται μεταξύ 8 και 10.30.
Όλα τα παιδάκια έχουν τελειώσει από τις 9-9.30 και είναι έτοιμα να αρχίσουν τη μουρμούρα για μπάνιο σε θάλασσα ή πισίνα, αλλά δεν επιτρέπεται καθώς έχουν μόλις φάει.
Τί κάνουμε;
Η διοργάνωση έχει προνοήσει με πρωινό παιχνίδι από τις 10.30 μέχρι τις 11.30-12.00 κάτω από τη σκιά των πεύκων.








Όπως καταλάβατε, εμείς πέσαμε στην ινδιάνικη εβδομάδα.
Κάθε εβδομάδα όμως, έχει διαφορετικό θέμα.





Κατόπιν μπορούν να βουτήξουν στην πισίνα. Τί, μέσα στην ντάλα το καταμεσήμερο;
Αν έχετε μωρό, πολύ λευκό δέρμα ή θέμα με τον ήλιο όπως εγώ, θα το σκεφτήκατε ήδη.
Μην το φοβηθείτε.
Υπάρχει ένας πελώριος πεύκος αριστοτεχνικά αφημένος στην άκρη της πισίνας που δίνει άφθονη σκιά. Iδού:


Χώρια που η ομάδα παιχνιδιού ακολουθεί και στην πισίνα και δεν θέλεις να το χάσεις.
Νερό-πιστολο-πόλεμος εν όψη. Δεν τη γλυτώνουν ούτε οι γονείς.





Προσέξατε ότι η πισίνα είναι πολύ πολύ ασφαλής για όλες τις ηλικίες;
Ξεκινα σαν παραλία και βαθαίνει σταδιακά, ενώ το αντιολισθητικό δάπεδο την κάνει ιδανική για τα μικρά πατουσάκια.
Συνεχίζοντας με το πρόγραμμα. Κατόπιν μπορείς να διακόψεις για μεσημεριανό, ή όχι.
Κατά τις 3 πάντως έχει μεσημεριανή ήσυχη δραστηριότητα διότι τελικά δεν είναι μόνο τα δικά μου παιδιά που αρνούνται να κοιμηθούν για μεσημέρι.
Έχω και ντοκουμέντα:


Στις 6 ξανά απογευματινό παιχνίδι στο κάστρο ή/και μπάνιο






Πολύ παιχνίδι.
Αν ποτέ αγανακτισμένοι αναρωτηθήκατε για το παιδί σας,
"μα καλά, μέχρι πόσο αντέχει να παίζει non stop;", εδώ είναι η ευκαιρία σας να το διαπιστώσετε.

Η μέρα καταλήγει στο βραδυνό φαγητό.
Το κάμπινγκ διαθέτει τρια εστιατόρια. Εμείς επιλέξαμε το Esperia. Η προσφορά για όλη την οικογένεια ήταν πραγματικά πολύ οικονομική, το φαγητό ισάξιο πολλών αστέρων και το προσωπικό εξαιρετικό. Σκεφτείτε φαγητό σε κυριλέ εστιατόριο μαζί με τα παιδιά, χωρίς να σας στραβοκοιτούν όταν αυτά αρχίσουν το ζουζούνιασμα. Οι σερβιτόροι ξέρουν να αστειευτούν μαζί τους και τις πιο δύσκολες ώρες, ενώ η ομάδα παιχνιδιού μπορεί να τα φροντίσει αν επιλέξουν να φάνε στον ειδικό χώρο μόνο για παιδάκια, αφήνοντας εσάς σε ρομαντικό γέυμα με το ταίρι σας. Όταν δε, αρχίσει η παιδική ταινία, τα παιδιά ούτε που ακούγονται.





Η μέρα κλείνει, νανάκια στις σκηνές και fast forward ξεκινάμε πάλι με το πρωινό.








Η φοβερή ομάδα του Esperia εν δράσει!




Οι άνθρωποι του κάμπινγκ είναι πραγματικά εκεί για να κάνουν τη διαμονή σας αξέχαστη.
Με εμάς πάντως το κατάφεραν απόλυτα και γι' αυτό θέλω να τους ευχαριστήσω πολύ και από εδώ.

Επιτρέψτε μου πριν κλείσω και λίγη γκρίνια:
 Ξέρετε, μια μέρα στο πρωινό, άκουσα (εντάξει, κρυφάκουσα, αλλά μόνο διότι φώναζαν) έναν κατασκηνωτή με το γιο του να διαφωνούν για το πότε και αν έπρεπε ή όχι να βουτήξει στην πισίνα. Το πιτσιρίκι ήταν περίπου 10 με 12 χρόνων. Η πισίνα ανοίγει πάντα στις 10, η ώρα ήταν ακόμη 9.30, οπότε υπήρχε η γνωστή ανυπομονησία και προφανώς ο πατέρας που βαριόταν να ασχοληθεί  δεν μπορούσε να το κάνει καλά, του λέει: "Να! Δες, εκεί είναι ο ναυαγοσώστης. Πήγαινε να πρήξεις εκείνον. Εκείνος φταίει που δεν μπορείς να μπεις. Τι μου  τα λες εμένα"...
Το πιτσιρίκι έφυγε τρέχοντας και για την επόμενη μισή ώρα έβλεπα από μακριά το μαρτύριο του ναυαγοσώστη, ο οποίος μόλις ξεκινούσε  την βάρδια του, για να καταλήξει να φύγει 11 ώρες αργότερα, το βράδυ, παρέχοντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του, όλη μέρα κάτω από τον καυτό ήλιο.
Please! Don't do that people!
Μην πάτε εκεί με την προοπτική να "παρκάρετε" το παιδί σας.
Μην "καίτε" το προσωπικό.
Όλοι τους είναι εκεί για να περάσετε εσείς καλά, ναι, αλλά είστε εσείς υπεύθυνοι για να τηρούνται οι κανονισμοί ασφαλείας και όχι εκείνοι.
Το κάμπινγκ σας παρέχει ιδανικές συνθήκες για να σταθείτε δίπλα στα παιδιά και γιατί όχι, να διορθώσετε ή να συμπληρώσετε ό,τι παιδαγωγικά έμεινε κενό από τον χειμώνα που πέρασε.

Κάπου εδώ σας αφήνω, με την υπόσχεση για μίνι αφιέρωμα στην υπόλοιπη Εύβοια, στην επόμενη ανάρτηση και παώ να συνεχίσω σε ρυθμούς καλοκαιρινούς.
Ciao


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...