Time flies...

O καιρός κυλάει σαν το νερό.
Το 365 project έχει ήδη λήξει από την 1η του Μάρτη και ο απολογισμός έχει ως εξής:

1. Ένα αρχείο γεμάτο υπέροχες εικόνες από τις ημέρες του χρόνου που κύλησε.
Στιγμές μεγάλες και στιγμούλες ασήμαντες που όταν περάσει καιρός και τις δεις από μακριά -νηφάλια- πραγματικά δεν διαφέρουν σε συναισθηματικό βάρος.

2. Ένας από τους δυο φακούς της μηχανής σπασμένος :((
Απόδειξη της βαριάς χρήσης που του έγινε, αλλά και του πόσο σκανδαλώδης έχει γίνει η παρουσία του δίχρονού μας σίφουνα.

3. Πολύτιμη εμπειρία φωτογραφική,
που με κάνει να δηλώσω ότι παρόλη τη δυσκολία του 365, πραγματικά αξίζει τον κόπο.

4. Mια συνεργασία με την Getty images !!!
Αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό νέο, μιας και όλα εδώ τριγύρω -δεδομένης της συμβίωσης με έναν μίνι παιδικό σταθμό- γίνονται σε τόοοοσο ερασιτεχνικό επίπεδο.
Δεν θα περίμενα ποτέ οι φωτογραφίες μου να τραβήξουν την προσοχή του πιο μεγάλου πρακτορείου φωτογραφιών στο διαδίκτυο, αλλά συνέβη και ήταν πολύ συγκινητικό, μιας οι 3 φωτογραφίες που τελικά έδωσα ήταν μέσα από το 365 project. Οι υπόλοιπες είχαν απλώς μεγάλο συναισθηματικό βάρος για να διατεθούν έτσι ψυχρά προς πώληση.

5. Ένα νέο ανθρωπάκι καθ'οδόν για την οικογένειά μας, τουτέστην μια νέα εγκυμοσύνη!
Η τελευταία αυτή δήλωση θα έπρεπε κανονικά να είναι πρώτη στη λίστα,
αλλά δεν είχα σκοπό να την αναφέρω καθόλου σε ετούτο εδώ τον τόπο, αν δεν ήταν για να κατανοήσετε την μακρόχρονη απουσία αναρτήσεων.

Παρότι το 365 τυπικά τελείωσε, οι αναρτήσεις θα συνεχίσουν.
Οι φωτογραφίες επίσης.
Πιο αργά, πιο νωχελικά, όπως αρμόζει όταν ακολουθεί κανείς τους ρυθμούς μιας εγκυμοσύνης.
Ελπίζω να σας βρίσκω ακόμη εδώ...

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μέσω instagram (το τελευταίο μου κόλλημα)
εξ'ού και η μικρή ανάλυση.

325/365

Ήταν πάνω στην τούρτα των δεύτερων γενεθλίων της -η διακόσμηση.
Φανταστείτε το καινούριο φυσικά, χωρίς τις γραντζουνιές.
Εκείνη τη μέρα απαίτησε να το πλύνουμε καλά για να το παίξει.
Ενάμιση χρόνο μετά, έπειτα από πλήθος νέων και πολύ πιο εντυπωσιακών παιχνιδιών που έχουν παρελάσει από το σπίτι μας, εξακολουθεί να ενθουσιάζεται με αυτό το μεγέθους-μικρού-της-δακτύλου κουκλάκι. Το βρίσκω στις πιο απίθανες γωνιές να κοιμάται και αν καταλάβατε ήδη, σήμερα ήταν πάνω στην καπελιέρα! Όποιος το βρει, πρέπει να το πιάσει προσεκτικά (κοιμάται δε βλέπεις;) και να το τοποθετήσει απαλά στη νέα θέση, διότι αν γίνει αλλιώς, όλοι οι γειτόνοι ακούνε το θρήνο για το καημένο το μωράκι που το πονέσαμε. Υπάρχουν άλλα 2 κουκλάκια στο σπίτι μας που χρήζουν τέτοιας ειδικής μεταχείρισης.
Όταν κάνει κρύο τα ντύνουμε πιο ζεστά να μην παγώσουν. Τα κουβαλάει μέσα στην μπλούζα της σαν σε μάρσιπο. Το ένα μάλιστα κοιμάται μαζί της το βράδυ... πάντα! Αν συνεχίσει έτσι, φοβάμαι ότι όντως το μωράκι θα καταφέρει να μιλήσει...
αλλά θα είναι μόνο για να φωνάξει "Βοήθεια!"

326/365

Περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας για υλικά, "έπεσα" πάνω σε ένα μαγαζάκι από αυτά που είναι ξεχασμένα σε άλλη εποχή. Υλικά συσκευασίας. Ένας κύριος κάποιας ηλικίας μέσα, αρχοντικός στους τρόπους, με υπόκρουση κλασικής μουσικής. Στη βιτρίνα είχα δει σε ροζ χρώμα αυτό:

"Έχετε σε σιελ αυτό το στρογγυλό κουτί;" ρώτησα και έφυγε να το φέρει.
Επέστρεψε κρατώντας το με ευλάβεια, άρχισε να το συσκευάζει και μου λέει διακριτικά:
"Είναι άριστης ποιότητος καπελιέρα, θα μείνετε πολύ ικανοποιημένη"
"Όχι κουτί λοιπόν, καπελιέρα" σκέφτηκα και πέρασα την πόρτα φεύγοντας με λίγο αέρα της εποχής που τα στρογγυλά κουτιά ήταν καπελιέρες.
Συνέχισα το σουλάτσο μαζεύοντας υλικά.
Μετά από λίγο η καπελιέρα είχε μυρωδιά μωρού με δαντελίτσα και μια στοίβα υφάσματα για μπόμπιρες να περιμένουν να την στολίσουν εντέχνως. Πόσες οπτικές γωνίες για το ίδιο πράγμα, και αν δεν καταλάβατε, άρχισαν οι ετοιμασίες χειροποίητης, αγορίστικης βάπτισης.

330/365

Αυτός ό μήνας ήρθε γεμάτος με ιώσεις. Είναι η 2η φορά που αρρωσταίνουμε για μέρες πολλές και άρα περνάμε ώρες πολλές μέσα στο σπίτι και ειδικότερα στο κρεβάτι. Τί σημαίνει αυτό; Ώρα ανανέωσης κλινοσκεπασμάτων, ή αλλιώς, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ανεβάσουμε το ηθικό.
Δυο παλιά μαξιλαράκια του ΙΚΕΑ που είχα βαρεθεί να τα βλέπω, λίγο ύφασμα (επίσης από το ΙΚΕΑ) και voila! Γεμίσαμε το κρεβάτι καρδούλες και οι πιτσιρίκες δεν σταματούν να χοροπηδούν από τη χαρά τους.
Στόχος επιτεύχθη!

100/365

Toν τελευταίο καιρό προσπαθώ να μάθω τα παιδιά να μην παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους, ή τους άλλους ανθρώπους, όταν πρόκειται για δύσκολες καταστάσεις.
Είναι μάλλον κάτι που πρέπει να θυμάμαι και εγώ συχνά πυκνα.
"Το παιδάκι αυτό με χτυπάει. Είναι κακό παιδί" - "Δώσε του λίγο χρόνο αγάπη μου. Μάλλον είχε μια δύσκολη μέρα"
"Έχω θυμώσει μαζί σου με αυτό που μου είπες" - "Έχεις δίκιο μίλησα απότομα, συγνώμη. Έλα να διώξουμε το θυμό όμως, αν μείνει μέσα σου, μπορεί να σου σκληρύνει την καρδούλα"
"Μου πήρε το παινχίδι και το ΘΕΛΩ!!!" - "Είναι όντως άδικο να σου παίρνουν το παιχνίδι, αλλά για σκέψου, υπάρχει στο δωμάτιο κάποιο άλλο παιχνίδι που αγαπάς εξίσου;"

Βρίσκω ανόητη τη στάση πολλών εγχειριδίων παιδο-ψυχολογίας να "στεκόμαστε" στα δύσκολα συναισθήματα των παιδιών... να τα αναλύουμε, να δείχνουμε ότι συμπάσχουμε, να τα συζητάμε μετά από μέρες. Μοιάζει σα να χτίζουμε πάνω στην άμμο, διότι χτίσιμο είναι η τόση ενασχόληση και άμμος όλη η δυσφορία, άχρηστο φορτίο που δε βοηθά κανέναν και βαραίνει την ψυχή.
Όσες φορές το δοκίμασα, είδα τα παιδιά να παραμένουν μπλοκαρισμένα στα δύσκολα, αντί να ψάχνουν παράθυρο για φρέσκο αέρα.

Αν κάνω κιόλας τη μεταφορά στις σχέσεις μεταξύ ενηλίκων θα μπορούσα να γράφω για ώρες.
Πόσες παρεξηγήσεις, από κακή διαχείριση των συναισθηματικών μας φορτίσεων.
Το συναίσθημα είναι κάπως υπερτιμημένο τελικά, δεν νομίζετε;
Τί γίνανε τα απλά, βαθειά αισθήματα που μένανε ακλόνητα απο τις συναισθηματικές αναταράξεις;

222/365

Ένα τυπικό πρωινό,
μιας από αυτές τις ημέρες που ξυπνάς και το κρύο δεν σε αφήνει να ισιώσεις πλήρως την σπονδυλική σου στήλη.
Έξω από το παράθυρο τα highlands της Σκοτίας.
(Ναι έχει και στα highlands λιόδεντρα!)

315/365 Woodstove myths & facts

Διάβασα τις προάλλες στο facebook:
"Τί ωραία! μύρισε η Αθήνα σαν χωριό από τις σόμπες"
...και ήταν επίσημο πια! H εποχή του πετρελαίου πέρασε.
Η παραδοσιακή ξυλόσομπα κάνει το μεγάλο comeback της.


Κάτω από την ανάρτηση του facebook ξετυλίχθηκε φυσικά ένα ελληνικότατο debate που θύμισε γαλατικό χωριό με επιχειρήματα όπως "πού το είδες το ωραίο, μαύρισαν τα μπαλκόνια", "μου έγινε η μπουγάδα καπνιστή" και άλλα τέτοια.

Προσπερνώντας βαριεστημένα το debate συνειδητοποιώ ότι εδώ, στο καλυβάκι μας την χρησιμοποιούμε ήδη κάτι λιγότερο από έναν μήνα και άρα ήρθε η ώρα για συμπεράσματα και πορίσματα. Εδώ λοιπόν, όλες οι δηλώσεις που άκουσα πριν αγοράσω ξυλόσομπα και η απάντησή γύρω από το εαν ευσταθούν ή όχι.

Δήλωση 1η: "Ξυλόσομπα;!; Εκείνα τα κακάσχημα πράγματα από την εποχή της γιαγιάς μου; Α πα πα"
Δεν ξαναγυρίζεις στην εποχή του '50, όχι. Οι νέες ξυλόσομπες είναι πολύ καλοσχεδιασμένες.
Είτε προτιμάτε το μοντέρνο design, είτε το πιο παραδοσιακό, θα βρείτε απίθανα σχέδια. Χώρια που αν μπει σε κατάλληλο σημείο του σπιτιού, το μπουρί δεν χρειάζεται καν να φαίνεται. Εαν δε, την τοποθετήσετε σαν κασετίνα μέσα στο τζάκι είναι ιδανικά.

Δήλωση 2η: "Θα γεμίσει το σπίτι βρωμιά και μαυρίλα"
Η απάντηση εδώ είναι λίγο σύνθετη. Οι σόμπες νέας γενιάς είναι φτιαγμένες για να μην αφήνουν ίχνος βρωμιάς. Οι πόρτες κλείνουν και ασφαλίζουν, ειδικό συρταράκι μαζεύει τη στάχτη, όλα είναι σχεδιασμένα για να δουλέψουν καθαρά και περιποιημένα και πράγματι έτσι είναι τις περισσότερες φορές. Αλλά... στην πράξη θα έρθει εκείνη η μια φορά (που μπορεί να μην είναι μόνο μια) που κάποιο ξύλο θα έχει λίγη παραπάνω υγρασία και το σπίτι θα ντουμανιάσει.
Επειδή λοιπόν είναι γνωστό ότι αρκεί και μία μόνο φορά για να μαυρίσουν κουρτίνες και τοίχοι, να είσαστε προετοιμασμένοι για να μην πάθετε έμφραγμα όπως εγώ :)

Δήλωση 3η: "Μόνο αν κάθεσαι κοντά ζεσταίνεσαι"
Μέγα λάθος. Σε διόροφο σπίτι 150τμ, ζεσταίνεται όλος ο κάτω όροφος των 60τμ και τα δωμάτια του πάνω ορόφου που βρίσκονται απέναντι από τη σκάλα, μια και ο θερμός αέρας έχει την τάση να ανεβαίνει. Τα υπόλοιπα είναι απλώς υποφερτά σε σχέση με το "παγωμένα" που θα ήταν χωρίς καμιά μορφή θέρμανσης. Όταν με το καλό συνδέσουμε και τα σώματα του καλοριφέρ με το δοχείο νερού της σόμπας όπως είναι προγραμματισμένο, πιστεύω ότι το σπίτι θα είναι φούρνος.

Δήλωση 4η: "Δεν είναι και τόσο οικονομική αν σκεφτείς πόσα ξύλα χρειάζεσαι"
Επίσης λάθος. Είναι αλήθεια ότι αν θέλεις μια καλή θερμοκρασία στο σπίτι, πρέπει να κρατάς τη φωτιά δυνατή, να έχει φλόγα γερή. Όμως σε καμία περίπτωση δεν καίει όσο ένα απλό τζάκι. Γι' αυτό και λέγεται ενεργειακή. Η δική μας έχει απόδοση περίπου 78% και μπορεί με 3 κούτσουρα να καίει γύρω στις 2,5 με 3 ώρες. Τουτέστιν, ουδεμία σχέση με το πετρέλαιο.

Το ακόμη πιο ωραίο νέο είναι ότι υπάρχει και η δυνατότητα σύνδεσης με το νερό πλύσης, ώστε να ρέει άφθονο το ζεστό νεράκι για μπανάκια.
Για τα σπιτικά που φέτος μείνανε χωρίς καθόλου πετρέλαιο -και δυστυχώς είναι πολλά- αποτελεί μια πολύ καλή επένδυση.
Καλό και ζεστό υπόλοιπο χειμώνα να έχουμε!

207/365 Handmade Baptism

Ένα καινούριο μωράκι ήρθε να προστεθεί στην όμορφη παρέα των φίλων,
μια νέα αρχή και άρα μια ακόμη βάπτιση.
Ακούω πολλούς ανθρώπους να καθυστερούν την βάπτιση του παιδιού τους λόγω κόστους και να τα ρίχνουν όλα στην κρίση. Θυμίζοντάς σας τους φλεγματικούς μας φίλους, τους Βρετανούς που ισχυρίζονται ότι
"when there is a will there is a way"
θα σκαλίσω από το καλοκαιρινό αρχείο, δυο εικόνες από την βάπτιση που κάναμε χειροποίητα ως νονοί με κυριολεκτικά ελάχιστο κόστος.

Ενδεικτικά μόνο, δείχνω το κουτί της βάπτισης:

Το πιο χαμηλό κόστος που βρίσκεις στην αγορά είναι τα 50 ευρώ χωρίς κανέναν απολύτως στολισμό -ένα σκέτο κουτί. Σκέτα κουτιά όμως, (και πολύ πιο ανθεκτικά) φτιάχνει ο φίλος μας ο κ.Γιώργος στη βιοτεχνία Box Art του Κορωπίου και είμαι σίγουρη ότι αν ψάξω θα βρω και άλλες τέτοιες βιοτεχνίες. Μας το έκανε λοιπόν, μαζί με το κουτί μαρτυρικών, σε κόστος 17 ευρώ.
Από το μαγαζάκι της γειτονιάς που φέρνει "ψαγμένα" διακοσμητικά από Αγγλία, αγόρασα την καρδιά αυτή, όπως και της λαμπάδας για κάτι σαν 12 ευρώ.
Κατόπιν, ξέθαψα μια γάζα ροζ που είχα στοκ από την γέννηση της κόρης μου, τότε που είχαμε μόλις μάθει ότι περιμέναμε κορίτσι και ο πυρετός του Ροζ ήταν στο απώγειο.
Η πεθερούλα ξέθαψε ότι ταντέλες είχε που δεν ήθελε και η ραπτομηχανή πήρε φωτιά.
Θα μπορούσα να τα είχα κάνει και μόνο με το πιστόλι σιλικόνης, αλλά τα ήθελα μερακλίδικα.
Σύνολο κόστους για κουτί, 23 ευρώ.

Ιδού και η λαμπάδα:

Τα ίδια υλικά, λίγες πινέζες, το θαυματουργό πιστόλι σιλικόνης και συνολικό κόστος 18 ευρώ για κάτι που δεν βρίσκεις για κάτω απο 90!

Ομοίως κινηθήκαμε σε όλα και το αποτέλεσμα μας ικανοποίησε όλους πολύ.
Το κοριτσάκι μας ήταν σαν πριγκηπισσάκι την ημέρα εκείνη...

Μπορείτε να δείτε άλλη μια χειροποίητη βάπτιση, από την οπτική των γονέων στο blog της Ευαγγελίας. Οι μπονμπονιέρες, τα καλούδια για τα παιδάκια και ο στολισμός.

Τί λέτε, σας "τσίγλισα" αρκετά; Θα το τολμούσατε;

181/365

Όλα τα μέσα ενημέρωσης, μα και οι "μεγάλοι" εντός κ εκτός Ελλάδος,
δεν έχουν σταματήσει να μας θυμίζουν ότι το 2012 θα είναι η χειρότερη χρονιά μας.
Τί χείροτερο όμως έχει να περιμένει ένας λαός που πέρασε τουρκοκρατία, εμφυλίους, πολέμους, πείνες, καταστροφές σαν της Σμύρνης ή των Σεπτεμβριανών και ένα σωρό ακόμη;
Επειδή λοιπόν ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται,
να ξέρετε ότι περιμένουμε πώς και πώς το 2012.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά μας έχετε εξάρει την περιέργεια κύριοι!
Καθόμαστε λοιπόν αναπαυτικά στις πολυθρόνες μας (ποπ κορν έτοιμο στο μπολάκι) και αναμένουμε να δούμε τί μας ετοιμάσατε ακόμη.
Καλή χρονιά και τω Θεώ ευάρεστη!!!

180/365

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Σαν κι εσένα το πρωί στην αγορά
ψάχνω ένα φτηνό ζευγάρι φτερά
μου πουλούν κάτι κλεμμένα τελικά
κι όμως επιμένω

{Χρήστος Θηβαίος}

81/365 Living in Neverland

"Αν ο θησαυρός της καρδιάς του καθενός ήταν στο χρήμα τότε αυτός δεν έχει παρά να δρέψει τώρα τους καρπούς της αφοσίωσής του σ΄ αυτό. Για όσους, ελάχιστους, ο θησαυρός τους ήταν ο Θεός και ο άλλος άνθρωπος, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, η απόγνωση δεν τους αγγίζει. Αυτά στα οποία ελπίζουν δεν κλονίζονται από την οικονομική κρίση. Γι αυτούς ισχύει το του Ισαάκ του Σύρου: «Ότε ο άνθρωπος εν τη διανοία εαυτού κόψει την ελπίδα εκ της ζωής αυτού, ουδέν θαρσαλεώτερον. Και ουκ έστι θλίψις ής τινός η φήμη εξασθενήσαι το φρόνημα αυτού ποιεί. Διότι πάσα θλίψις γινομένη, υποκάτωθεν του θανάτου εστί. Και αυτός έκυψε δέξασθαι καθ’ εαυτού τον θάνατον». Για τους υπόλοιπους, τους πολλούς από τους χριστιανούς, που κινούνται στο μεταίχμιο των δυο παραπάνω άκρων είναι ίσως μοναδική ευκαιρία να επανακαθορίσουν, με τρόπο οριστικό και σαφή, το περιεχόμενο του θησαυρού της δικής τους καρδιάς".

του Γιώργου Μπάρλα, Θεολόγου-Φιλολόγου
Απόσπασμα από το βιβλίο του «ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ«, που μόλις κυκλοφορήθηκε απο τις εκδόσεις «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ».

276/365 Advent

Kαλό μήνα!
"Μπήκε ο μήνας των Χριστουγέννων" είπα στα παιδιά
και η επόμενη ερώτηση ήταν αν είναι αύριο Χριστούγεννα.
Επειδή 25 μέρες είναι ατελείωτο χρονικό διάστημα για ένα πιτσιρίκι προσχολικής ηλικίας,
τί καλύτερος τρόπος να κατανοήσει το πλήθος των ημερών,
απ' το να το βλέπει μπροστά στα μάτια του.
Η ιδέα κλεμμένη από τα ξενόφερτα advent calendars.
Το advent βγαίνει από το "Adventus" που είναι, λέει,
η λατινική λέξη για την ελληνική "Παρουσία".
Παρουσία Χριστού που ελπίζουμε να ζήσουμε με τον ερχομό των Χριστουγέννων.
Ξέρει πολλά ο κυρ Γούγλης...
Πήραμε το λοιπόν τα ξεμεινεμένα κουτάκια μας από τη μια βάπτιση,
τα γέμισε η μαμά με απαγορευμένα καλούδια,
τα κολλήσαμε στον τοίχο με blue tag και
αναμένουμε μέρες γλυκές, γεμάτες Παρουσία...
Ούτε αριθμούς δεν χρειάστηκε να γράψουμε, μιας και δεν τους ξέρουν ακόμη τα πιτσιρίκια.
Ίσως εικονάκια με τους εορτάζοντες αγίους του Δεκεμβρίου να ήταν καλύτερη ιδέα.

268/365 & cloth diapers

Περί υφασμάτινης πάνας ο λόγος σήμερα.

Σε περίπτωση που δεν έχετε δει ποτέ από κοντά,
δείχνει κάπως έτσι:

Έχοντας φτάσει αισίως στο 3ο παιδί, ήταν η μόνη τρέλα που δεν είχαμε κάνει.
Από νωρίς παρακολουθούσα τα επιχειρήματα γύρω από το θέμα,
μιας και όποια μαμά ανακατευτεί λίγο με το χώρο της "φυσικής επιλογής" για το παιδί
(φυσικό τοκετό/ θηλασμό/ οργανική διατροφή/ babywearing/ attachment parenting)
θα ακούσει κάποια στιγμή και για τις υφασμάτινες πάνες.
Εννοείται ότι στο 1ο παιδί -που όλα μου φαίνονταν βουνό- ούτε να το συζητήσω δεν ήθελα,
αλλά τώρα που του πήραμε τον αέρα είπα να κάνω το πείραμα.

Πώς αντιμετωπίζει την επιστροφή στις παλιομοδίτικες πάνες ένα τυχαίο δείγμα της ελληνικής κοινωνίας;
Η μητέρα μου (που σημειωτέον χρησιμοποιούσε μόνο πάνινες σε εμένα)
κούνησε το κεφάλι της απορημένη,
η αδερφές μου δήλωσαν ευγενικά ότι "δεν πάω καλά"
και οι μαμαδο-φιλενάδες με γιουχάρισαν αποδοκιμαστικά
"με ένα στόμα, μια φωνή... ναί! με μια φωνή"
όταν τους το ξεστόμισα σε ένα καφέ.

Προσπερνώντας λοιπόν την πλήρη απουσία ομάδας υποστήριξης,
στάθηκα στα επιχειρήματα υπέρ που είναι πολλά:
-είναι πιο φιλικές με το περιβάλλον
-είναι πιο υγιεινές για το δέρμα του μωρού
-είναι πιο οικονομικές από τις πάνες μιας χρήσης
-το παιδί κάνει πιο εύκολα τη μετάβαση στη χρήση τουαλέτας, μιας και η ενοχλητική αίσθηση υγρασίας είναι πιο έντονη με το ύφασμα.

Πώς χρησιμοποιούνται;
Ένα απορροφητικό κομμάτι ύφασμα:

Που μπαίνει μέσα εδώ:

στο κυρίως σώμα της πάνας, το οποίο εσωτερικά έχει μαλακό φλις ύφασμα,
ενώ εξωτερικά είναι αδιάβροχο.

Το μέγεθός τους ταιριάζει για όλες τις ηλικίες,
μιας και προσαρμόζεται ανάλογα με τα κουμπάκια που έχει.
Το κόστος πάλι, μου φάνηκε εξαιρετικά χαμηλό,
αν και πρέπει να σημειώσω ότι υπάρχουν και πολύ πιο ακριβές επιλογές.
Παραγγέλνοντάς τες από το εξωτερικό μου στοίχισαν τα 10 κομμμάτια 30 ευρώ,
που σημαίνει ότι αποσβένουν το κόστος τους μέσα σε μόλις τρεις μήνες κατά τους οποίους θα χρησιμοποιούσαμε πάνες μιας χρήσης.

Μόλις το πιτσιρίκι βραχεί (ή χειρότερα, λερωθεί)
την ξεπλένουμε επί τόπου και αφήνουμε σε λεκανάκι να μουλιάζει.
Το βράδυ μαζεύουμε όλες τις λερωμένες πάνες σε μια πλυντηριά μόνες τους,
απλώνουμε και το πρωί είναι έτοιμες.

Τις χρησιμοποιούμε ήδη ένα μήνα.
Στον βραδυνό ύπνο και στις βόλτες βάζουμε τις άλλες, της μιας χρήσης.
Για το βράδυ οι λόγοι είναι νομίζω αυτονόητοι, ενώ για τη βόλτα, απλώς δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα να φυλάω μια λερωμένη πάνα στην τσάντα μου (πιφ) μέχρι να επιστρέψουμε σπίτι.

Στις 4 εβδομάδες που τις χρησιμοποιώ δεν φανταζόμουν ότι:
-είναι πολύ πιο απλό από όσο νόμιζα
-καθαρίζουν τέλεια χωρίς να μένουν "ίχνη" βαριάς χρήσης, αν με εννοείτε...
-ο μικρός μπόμπιρας (στους μόλις 16 μήνες) μου δείχνει πότε τα έκανε, προφανώς γιατί ενοχλείται.
-χρειάζεται να αλλάζω περισσότερες πάνες από ότι όταν χρησιμοποιούσα τις μιας χρήσης, αφού δεν έχουν την ίδια αντοχή. Αυτό απαιτεί ένα βαθμό εγρήγορσης βέβαια, τον οποίο δεν είμαστε πάντα πρόθυμοι να επιδείξουμε, ιδίως για τις μέρες που το πρόγραμμά μας είναι εκτός ελέγχου.
-κάνουμε πράγματι οικονομία.
-τις νοιώθω καλύτερα πάνω στο παιδί... Η αίσθηση δηλαδή που έχω, είναι ότι το δερματάκι του αναπνέει όντως καλύτερα και δεν έχει κοκκινίσει ποτέ.

Καταλήγωντας λοιπόν, η δική μου ετυμηγορία λέει ότι:

1. Συμφέρουν από όλες τις απόψεις και δικαιώνουν τους υπέρμαχούς τους στα περί οικονομίας, οικολογίας κτλ, αλλά
   
2. Προϋποθέτουν μαμά που είτε μένει στο σπίτι, είτε εργάζεται από αυτό.

Λοιπόν... θα το τολμούσατε;

182/365

Τα παιδιά είχαν ξαναδεί σκιάχτρο μόνο στα παραμύθια.
Η τελευταία μας βόλτα στην εξοχή τα έμαθε ότι τα σκιάχτρα, τη σήμερον ημέρα, ντύνονται σαν ράπερς (ναι! χρειάζεται και το γυαλί, μην αμφιβάλετε καθόλου) και κουβαλούν πάντα στην κωλότσεπη ένα εντομοκτόνο!
Σκιάχτηκαν πάντως λίγο...

218/365

Ο θαυμαστός κόσμος του Αττικού Πάρκου,
που μόλις διαβείς το κατώφλι του, όσων ετών και να είσαι,
χάνεις κάθε αίσθηση ότι βρίσκεσαι ακόμη στο λεκανοπέδιο.
.

Πώς είναι όταν η άγρια (?) φύση σε κοιτά κατάματα;

Όταν σου βγάζει τη γλώσσα;

Όταν σε κοιτά απορημένη;

102/365

Θυμόσαστε αυτή την ιστορία;
Τα νεότερα είναι ότι η φούσκα είναι πλέον γεμάτη τρύπες και τα σημαιάκια που ήταν χάρτινα, άρχισαν να παρουσιάζουν κάτι περίεργες απώλειες υλικού σαν να τα είχε φάει ποντικός.
Χάρη στην καλή μας φίλη την Ευαγγελία όμως η ιστορία έχει καλό τέλος.
Μας έκανε δώρο 3 σειρές υφασμάτινα σημαιάκια
με το όνομα του κάθε παιδιού πάνω στο καθένα.
Είναι πραγματικά πολύ πιο όμορφα από ότι στην φωτογραφία
και μας φτιάχνουν τη διάθεση κάθε φορά που τα βλέπουμε!

Ο λόγος που τα σκαλίζω από το αρχείο όμως είναι πιο πονηρός...
Για όσες χρυσοχέρες ξέρουν από ραπτομηχανή, είναι ένα πανεύκολο project που γίνεται υπέροχο και πολύ οικονομικό χριστουγεννιάτικο δώρο.
Οι συνδυασμοί υφασμάτων άπειροι: παλ, έντονα ποπ, γηινα,
ακόμη και χριστουγεννιάτικα κοκκινο-λευκο-παρασινα!
The sky is the limit.

ΥΓ. Όσες δεν έχετε ραπτομηχανή (ακόμη) δείτε εδώ μερικές εύκολες ιδέες για γιρλάντες.

105/365

Kάποια κοριτσάκια δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο παρά μόνο για κούκλες και μωρά. Από όταν είναι ακόμη τοσοδούλια, το ενδιαφέρον τους εστιάζεται αποκλειστικά σε κουταλάκια, μπιμπερό,
ρουχαλάκια, πάνες και κουβερτάκια για να τυλίγουν τα μικρά τους.

Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα κοριτσάκια...
Εκείνα που κοιτούν από μακριά τα κουκλιά-μωρά
και δεν δειχνουν καθόλου ενδιαφέρον να τα πλησιάσουν.
Είναι τα κοριτσάκια που θέλουν να περνούν όλες τις μέρες στις αυλές, στους δρόμους και τις πλατείες.
Να τρέχουν με ταξιδιάρικα ποδηλατάκια, ο άνεμος να τους παίρνει τα μαλλιά,
να "τρώνε" τα γόνατά τους από τις τούμπες γιατί δε θέλουν σε τίποτε να υστερούν από τα αγόρια που κάνουν τα καλύτερα κόλπα με το ποδήλατο,
να γυρνούν με καρούμπαλα από τον ξυλοδαρμό, γιατί κανένας δεν θα τους πάρει το δίκιο τους.

Αν ήσουν ένα τέτοιο κοριτσάκι και τώρα έμαθες ότι θα γίνεις μαμά,
μη φοβηθείς καθόλου και μη νομίσεις λεπτό ότι δεν κάνεις εσύ για "τέτοια".
Μια μαμά πρέπει να ξέρει από ταξίδια,
γιατί αλλιώς τα παιδιά της θα γίνουν φοβισμένοι και άτολμοι ενήλικες.
Πρέπει να έχει γευτεί το χαοτικόν της απόλυτης ελευθερίας,
διότι αλλιώς θα τρομάξει επικίνδυνα μπροστά στους κραδασμούς της εφηβείας... αλλά και των terrible twos!
Επίσης μια μαμά, πρέπει να μην φοβάται να "φάει τα μούτρα της" διότι είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα όταν μπλέκεσαι με πιτσιρικαρία.
Τέλος, μόνο μια μαμά που έχει ζήσει τον ξυλοδαρμό στο πετσί της ξέρει ότι όταν τα παιδιά τσακώνονται, καμία πληγή ή μελανιά δεν πονάει τόσο όσο ένας θιγμένος εγωισμός.

Α! και κάτι ακόμη...
Το ότι οι πρώτες στιγμές που αντικρύζει μια μάνα το μωρό της, πρέπει να μοιάζουν με κεραυνοβόλο έρωτα, με πουλάκια που κελαηδούν και όλα να είναι ροζ γύρω-τριγύρω,
είναι τόσο αλήθεια όσο και οι σκηνές ξύλου του Τσακ Νόρις...

Αφιερωμένο στη φίλη μου την Α.

73/365

Το κρύο μας έκανε να χωθούμε και πάλι στις φωλιές μας...
...στις γωνίτσες που τυλιγόμαστε με κουβερτάκια και διαβάζουμε ιστορίες,
στις πολυθρόνες που μας αγκαλιάζουν μαζί με την ζεστή κούπα μας.
Αγαπημένη χειμωνιάτικη γωνιά και το διαδίκτυο.
Το καλοκαίρι, το στήσιμο στην οθόνη και γενικότερα το κλείσιμο στο σπίτι,
μοιάζει μαρτυρικό με όλη τη ζέστη.
Ο χειμώνας όμως είναι η κατεξοχήν περίοδος που δεν θες να κουνήσεις ρούπι από το σπίτι.
Τί καλύτερο από το να "σουλατσάρεις" στο εικονικό σύμπαν ενώ φοράς παντόφλες, την φόρμα που έχεις από τα φοιτητικά σου χρόνια και με το μαλλί τζίβα.
Κανείς δεν παρεξηγεί!

Είναι μέρες τώρα που έχω "κολλήσει" με τις αναρτήσεις.
Ημερομηνιακά έχουμε μείνει στις φωτό του τέλους Μαϊου.
Ταυτόχρονα όμως, είναι τόσα που "τρέχουν" την περίοδο που διανύουμε και για τα οποία θέλω να γράψω, αλλά κανονικά πρέπει να μείνω στη ροή του 365.
Επειδή λοιπόν δεν είναι καιρός για ψυχαναγκασμούς, από αυτή την ανάρτηση και στο εξής θα βλέπετε τις φωτογραφίες "ανακατεμένες" μέχρι (και αν) καταφέρουν να βρουν την κανονική τους ροή. Ελπίζω να συγχωρέσετετο δημιουργικό(!;!) χάος...

Τέλος να κλείσω με το βραβείο της Λίζας από το My home την οποία και ευχαριστώ πολύ.
Καταλαβαίνω ότι αυτά τα βραβεία μάλλον είναι ευκαιρίες "to know us better", oπότε ορίστε τα 7 τυχαία πράγματα για μένα:

1. Είμαι από εκείνους του τύπους που το πρωί δεν θέλεις να επικοινωνήσεις μαζί τους αν δεν έχουν πιεί πρώτα μια κούπα καφέ.
2. Προτιμώ να διαθέσω τα πλούτη μιας ολόκληρης ζωής για να ταξιδέψω στον κόσμο, παρά για να αποκτήσω το πιο όμορφο σπίτι.
3. Έχω μια φυσική εμμονή με τις ανθρώπινες σχέσεις. Τις αναζητώ, τις αναλύω, τις πονώ, τις θεωρώ ό,τι πολυτιμότερο έχουμε εμείς οι άνθρωποι.
4. Δεν μου αρέσει καθόλου το μαγείρεμα και η κουζίνα. Σιχαίνομαι τις λίγδες και τις έντονες μυρωδιές. Αν δεν είχα παιδιά θα έτρωγα κάθε μέρα σάντουιτς.
5. Πιστεύω ακράδαντα ότι όποιος αντιπαθεί τα μωρά και τα μικρά παιδιά είναι κακός άνθρωπος.
6. Δε θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε περιοχή απομακρυσμένη από τη θάλασσα.
7. Θεωρώ μεγάλο δώρο Θεού το να επικοινωνείς με τους ανθρώπους σε βάθος χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια. Μου συμβαίνει μόνο με 2 ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.

Εννοείται ότι τα δικά μου βραβεία θα πάνε, πού αλλού;
Στους ενδιαφέροντες ιστοτόπους που έχω στη δεξιά στήλη.

72/365

Τα σπίτια μας δεν είναι πια φτωχικά... είναι παλάτια.
Τα παλάτια όμως χρειάζονται αυλικούς για να τα φροντίζουν.
Χρειάζονται βασιλόπουλα να τα διοικούν με τόλμη και σοφία.
Βασιλοπούλες ντελικάτες με λευκές επιδερμίδες και λεπτούς τρόπους.
Χρειάζονται και οικονόμους με γνώσεις.
Κηπουρούς, μαγείρους, καμαριέρες, ιπποκόμους...
...και φτωχούληδες εμείς, στις κάμαρές μας τις πολυτελείς καταμεσής,
όλους τους ρόλους μαζί, μα κανέναν επαρκώς, ως να παίζουμε διαρκώς!
Ζάλη μαζί και σκόρπισμα πολύ.
Και τίς ρύσεταί μας εκ της συμφοράς αυτής;
Μα τί άλλο; Κρίσις διαρκής!

(Διαβάζω στα παιδιά μου παραμύθια για βασιλιάδες και φτωχούς.
Ρωτούν τί είναι το ένα και τί το άλλο.
Ακόμη δεν ξέρουν την διαφορά... για εκείνα όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι.
"Εμείς είμαστε βασιλιάδες, ή φτωχοί, μαμά;"
Ρωτώ τί νομιζουν εκείνα και χωρίς πολλή σκέψη απαντούν, βασιλιάδες).

71/365

Ἡ πατρίς μου;
Ὁ τελευταῖος σταθμός, παραμεθόριος στὸν δρόμο τῶν ὀνείρων τῶν ἀνέμων, τῶν ὁραμάτων. Ὅραμα ἀκαριαῖο.... ἀντισκηνὴ πληγῆ ἡ πατρίς μου,
πρόσφυξ ἱερομάντις...
Μία γλῶσσα ἀπροσπέλαστη, μὲ πέτρες, σκόνη, ξερὰ γκάθα,
ξωκλήσια κι ἀρχαῖες του πείσματος κολόνες.
Γλῶσσα ἀμετάφραστη, ἄφατος θεία δίψα...

Ἡ πατρίς μου συνορεύει μὲ τὸ χάος...