Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Moodboard 2013. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Moodboard 2013. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

5.7.13

Weekly Moodboard 26: In order at last!


Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.
Με χαρά σας ανακοινώνω ότι βρήκαμε το ρυθμό μας.
Είναι η δεύτερη εβδομάδα που όλα κυλάνε ρολόι -όχι ξεκούραστα, αλλά με ένα ρυθμό.

Η ρουτίνα μας πάει περίπου κάπως έτσι:

Χαλαρό πρωινό ξύπνημα κατά τις 9.30-10.00 -για τα παιδιά εννοείται.
Οι μεγάλοι όρθιοι από τις 6.30-7.00

Στο ενδιάμεσο, δυο ολόκληρες ώρες εργασίας αγκαλιά με το μικρό που θηλάζει και πίνοντας τον πρώτο της ημέρας καφέ.

10.00-13.00 ελεύθερη ώρα -πάλι των παιδιών, εννοείται!
Οι μεγάλοι, εργασία και χαρά. 
Ένα ποτ πουρί από επεξεργασίες φωτογραφιών, τηλεφωνήματα, οικιακά, μαγείρεμα, συμμαζέματα. Όλα αυτά -αν είμαστε τυχεροί- ενώ το μωρό κοιμάται. 
Ειδάλως αυτοκόλλητη αγκαλίτσα.

13.00-14.30 μεσημεριανό όλοι μαζί.

14.30-17.30 μεσημεριανή σιέστα ή όπως τη λέμε εδώ, "ώρα ησυχίας", που σημαίνει ότι ακόμη και αν δεν κοιμάσαι, πρέπει να ησυχάσεις σε μια γωνιά και να μην ακούγεσαι. 
Πολύ πολύ δημοκρατικά.
Μην ξεχνιέστε, πάλι για τα παιδιά και αυτό.
Οι μεγάλοι κερδίσαν άλλο ένα 3ωρο εργασίας παρέα με το 2ο απογευματινό καφεδάκι.

17.30- 18.00 σερβίρεται απογευματινό γλυκό.
(κουσούρι που μας έχει μείνει από την εποχή της κατασκήνωσης)

18.00-21.00 οργανωμένη δραστηριότητα.
Βλέπε θάλασσα, παιδική χαρά, βόλτα στη βιβλιοθήκη, playdates, ή απλά κατασκευές όπως αυτές οι υπέροχες πεταλούδες origami που βρήκαμε στο pinterest και στόλισαν όχι μόνο το σπίτι μας, αλλά και την αποχαιρετιστήρια κατασκευή του κατηχητικού.




21.30-10.30 βραδυνό και κατάκλιση -πάλι των παιδιών.
Κάπου εκεί είναι το σημείο μηδέν για τους λαχανιασμένους γονείς.

Είναι η ώρα που βάζουμε τα πόδια ψηλα, βγάζουμε από το ψηλό-ψηλό ντουλάπι τα καλά θαμμένα σακούλια με τα πατατάκια/γαριδάκια/σπόρια και ανασύρουμε από το σκληρό μας δίσκο εκείνη την καλή ταινιούλα που κατεβάσαμε νωρίτερα. 
Τί σημασία έχει που θα μας πάρει πάλι ο ύπνος στα μισά;
Κι αύριο μέρα είναι.


Μέχρι στιγμής είμαστε πολύ χαρούμενοι με το πρόγραμμα αυτό και ελπίζουμε να μείνει έτσι.
Κι αν δείχνει ότι καταφέραμε να ρουτινιάσουμε το καλοκαίρι, μη γελιέστε. Να ξέρετε ότι δεν σας είπα τίποτε για τα σ/κ όπου όλα τα παραπάνω γίνονται στάχτη και μπούρμπερη.
Τα σ/κ ανοίγει το πορτάκι του ξεφαντώματος και έχει όλο το χρώμα του καλοκαιριού:
Μπλε γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού!




*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 
Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 
Every day happy home        

21.6.13

Weekly Moodboard 24: Missing paradise

 Ημερολόγιο καταστρώματος.
Πρώτη εβδομάδα σχολικών διακοπών και αρμενίζουμε σε μια τρικυμιώδη θάλασσα χαοτικού προγράμματος, καλοκαιρινών ιώσεων και αδυσώπητης γκρίνιας.
Αν η τρικυμία συνεχίσει, είναι αμφίβολο ότι θα τα καταφέρουμε ως το Σπτέμβρη.

Μόνη παρηγοριά οι αναμνήσεις χαμένων παραδείσων που αφήσαμε κάποτε πίσω.
Οι πάλαι ποτέ ξάστεροι ουρανοί σε ανέμελα, γαλήνια λιμανάκια.


Οι φιλόξενες παραλίες, σαν άδειο σκηνικό ταινίας που μπορείς μόνος σου, άπληστα να απολαύσεις


...αναπαυόμενος φιλοσοφώντας παρέα με ανθρώπους λατρεμένους...


...το γαλάζιο που ψυχές γαληνεύει...


....το γλυκό φως που ακόμη και τη σκουριά ομορφαίνει...


Το παραπάνω κείμενο, μπορεί να είναι, αλλά μπορεί και να μην είναι συμβολικό.
Οι φωτογραφίες πάντως είναι όλες από τη Θάσο, όπου μπορεί να βρέθηκα στην πραγματικότητα πριν λίγο καιρό, καθ'οδόν για μια φωτογράφιση στις Σέρρες... ή μπορεί και να μην είναι, αλλά να έγιναν όλα στην φαντασία μου. Είναι δύσκολο πια να πω.

Οι εικόνες αυτές πάντως είναι το νοερό μου καταφύγιο αυτές τις μέρες, μαζί με τα λόγια του γέροντα Σωφρονίου:

"Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;... Είναι δυνατό αυτό;... 

         Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά. 

Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού. 

Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ' όλες τις πτυχές της ζωής του.

Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι' Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ' άλλους. 

Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.

Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος"

Μέχρι τότε, κολλημένοι κάπου μεταξύ Αναλήψεως και Πεντηκοστής μένουμε να παίζουμε με τις σκιές.



*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 
Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 
Every day happy home        

14.6.13

Weekly Moodboard 23: Το σχολείο έκλεισε! Ζήτω το σχολείο!


...έκλεισε με την καθιερωμένη γιορτή και την επίσης καθιερωμένη σχολική φωτογράφιση.
Οι δασκάλες μας  λοιπόν, που όπως έγραψα και αλλού, είναι γεμάτες ζωή και διάθεση να κάνουν το κάτιτί παραπάνω σκέφτηκαν να συνδυάσουν αυτά τα δυο ώστε να βγει κάτι πιο μερακλήδικο.

Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Όλα ξεκίνησαν όταν συζητήθηκε η ιδέα να κάνουμε μαζί την σχολική φωτογράφιση.
Ο ενθουσιασμός μου απογειώθηκε. Εννοείται ότι δεν θα βγάζαμε τις κλασικές στημένες φωτογραφίες με τα σφιγμένα χαμόγελα. Σκοπός ήταν οι γονείς να πάρουν φωτογραφίες που να αξίζουν να στολίσουν τοίχους, να γίνουν κάδρα, ή καμβάδες σαν έργα τέχνης. Άρχισα να σκέφτομαι θεματική φωτογράφιση στην αυλή, με θέμα όπως το πικ-νικ, ή το flower vendor, μιας και η περιοχή μας είναι χαρακτηριστική για αυτά τα δύο. Με το νου μου μετέφερα νοερά στο σχολείο υλικά, λουλούδια, βάζα και ένα σωρό τζιμπράγκαλα, τα έστηνα και αγωνιούσα για το αποτέλεσμα, μιας και το σχολικό μας κτίριο είναι (για να το πω λιτά) άθλιο και αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε εύκολα να κρυφτεί από τις φωτογραφίες.

Μέχρι που οι δασκάλες έδωσαν τη λύση:
Η φωτογράφιση θα γινόταν στην παραλία. Στο μέρος που θα λάμβανε χώρα η γιορτή, την ώρα της πρόβας. 
Το θέμα της φωτογράφισης ήρθε από μόνο του και με χτύπησε στο κεφάλι: γαλλική ριβιέρα :)
Τέρμα ο ένας-σωρός-τζιμπράγκαλα. Ένα ριγέ χρωματιστό ύφασμα στην ξαπλώστρα και έτοιμοι.

Η μέρα έφτασε και παρότι δεν έλειψαν οι πρακτικές δυσκολίες -βλέπε βροχή- όλα πήγαν υπέροχα. Αλμύρα, μπουκλάκια που τα έπαιρνε το ελαφρό αεράκι, δακτυλάκια γεμάτα άμμο. Άμμος παντού! Ήταν η πρώτη φορά που στο photoshop χρειάστηκε να αφαιρέσω άμμο από πρόσωπα! Λυπάμαι που δεν μπορώ να ανεβάσω φωτό από όλα αυτά τα πανέμορφα χαμογελαστά φατσάκια και τις γκριμάτσες που πέρασαν από το φακό μου.
Σας δείχνω ενδεικτικά μόνο την εκνευριστικά αγέλαστη κόρη μου από το δοκιμαστικό που κάναμε μια μέρα πριν, ανάμεσα σε πολλά "τελείωνεεε μαμάααα", ενώ βαριέται οικτρά που πρέπει να ποζάρει αντί να παίζει.





*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 
Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 
Every day happy home        


7.6.13

Weekly Moodboard 22: Pinky Red & Turquoise


Πάει καιρός που διαβάζω σε πολλά ελληνικά και ξένα blogs για τα smoothies.
Την αλήθεια να πω, δεν μου έκαναν καμιά εντύπωση. Ίσα ίσα, μια αηδία μου έφερναν, τόσες γεύσεις λιωμένες μαζί σε κρέμα. Σα φαΐ για αρρώστους.

Κι όμως η εβδομάδα που πέρασε με βρήκε πρωί βράδυ, κάθε μέρα να φτιάχνω smoothies.
Τα μικρά ανθρωπάκια του σπιτιού, με το που άνοιγαν τα μάτια τους, έκαναν παραγγελιές για "μούσι(=smoothie) που να είναι ροζ, καταρόζ μαμά".


Η ιστορία ξεκίνησε από μια υπέροχη φωτογράφο που παρακολουθώ στη μακρινή Δανία και το άρθρο της 21 Days of Detox που έγραψε πίσω στις μέρες της σαρακοστής. Μέσα στο πνεύμα της νηστείας τότε, είχα κατενθουσιαστεί με το τί μπορεί να καταφέρει το ανθρώπινο σώμα όταν καθαρίσει από περιττές τοξίνες, αλλά κυρίως, ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα γιατί στο καλό να θέλει κάποιος να πιεί ένα smoothie αντί για το πρωινό καφεδάκι του.

Έκανα λοιπόν ότι κάνω κάθε φορά που ενθουσιάζομαι με...
 το-νεο-κοσκινάκι-που-βρήκα-στο-ιντερνετ:
Έπρηξα αδέρφια, φίλους και γνωστούς για αυτό και η συνέχεια ακολούθησε τη μέθοδο roller coaster:
Η μια μου αδερφή αποφάσισε να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο detox ->
Άρχισε να πίνει κάθε μέρα πρασινο/κοκκινο/κιτρινο-ζούμια όπως έλεγε φρικαρισμένος ο πατέρας μου ->
Άφησα τα παιδιά στο σπίτι των παπούδων κάποιο σ/κ που είχαμε δουλειά ->
Η αδερφή μου αποφάσισε να τα μυήσει στα μυστικά της ευζωίας(=τα τάραξε στα smoothies) ->
Καμπουμ! Τα παιδιά δε θέλουν πια κανένα άλλο ρόφημα. Ούτε καν γάλα! ->
Fast forward στο εδώ και τώρα με εμένα να φτιάχνω το ένα "μούσι" μετά το άλλο.



Πέραν του ότι είναι πιο μπελαλίδικο από το να σερβίρεις απλό πρωινό (ιδίως άμα βιάζεσαι το πρωί για το σχολείο) παράπονο δεν μπορώ να πω ότι έχω.
Είναι πιο δροσερό και καλοκαιρινό από το ζεστό γαλατάκι και θυμάμαι από τα δικά μου παιδικά χρόνια ότι πολλές φορές το γαλατάκι με νύσταζε τόσο πολύ που στο σχολείο κουτουλούσα, πράγμα που δεν συμβαίνει με το smoothie χάρη στην ελαφριά του οξύτητα.
Επίσης η ποικιλία σε γεύσεις και συνδυασμούς δεν έχει τελειωμό. Δείτε και εδώ, στο perfect smoothie.

Κάπως έτσι λοιπον ξεκινά το καλοκαίρι μας σε χρώμα pinky red αν υπάρχει αυτή η απόχρωση...


...αλλά και σε χρώμα τυρκουάζ θαλασσινό, όπως αυτή η λίστα με καλοκαιρινά φωτογραφικά θέματα, πάλι δανεισμένη από την Christina Greve.
Μου άρεσε πολύ που έχει πιο αφηρημένη θεματολογία και θα τη χρησιμοποιήσω σίγουρα το φετινό καλοκαίρι για τις φωτογραφικές αναμνήσεις μας. Ελπίζω να φανεί και σε εσάς χρήσιμη.

Καλό καλοκαίρι!!!

Christina Greve


*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 

Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 
Every day happy home        

31.5.13

Weekly Moodboard 21

Καλησπέρα φίλοι!


Λίγες εικόνες ενδεικτικές της διάθεσης που επικρατεί εδώ στο bliss τον τελευταίο καιρό.
Διάθεση τρυφερή και νοσταλγική της άνοιξης που φεύγει. 
Πόσο την ξεχωρίζω αυτή την εποχή από όλες τις άλλες!


Διάθεση για συνάντηση με νέα μωράκια και μανούλες που μας ανοίγουν τα σπίτια και τις καρδιές τους.
Διάθεση για φροντίδα και κανάκεμα περισσό, όσων μας περιτριγυρίζουν με πρώτα στη σειρά τα πιτσιρίκια μας που δεν κρατιούνται πια για τις καλοκαιρινές διακοπές διότι "βαρέθηκαν το σχολείο" και τους "έλλειψε η θάλασσα".
Μπορεί να μην έχω την παραμικρή ιδέα ακόμη για το πώς θα μπορέσουν να ισορροπήσουν 4 παιδιά και δουλειά μαζί χωρίς σχολείο για τρεις ολόκληρους μήνες, αλλά όπως λέει και ένας φίλος "we will cross that bridge when we come to it". Κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη και πολύτιμη.
Άλλωστε θα σας κρατώ ενήμερους με τα weekly moodboards που το καλοκαιράκι έχουν πάντα την τιμητική τους. Μέχρι τότε,
καλό σαββατοκύριακο!


*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 

Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 




Every day happy home        


24.5.13

Weekly Moodboard 20: On Sorrow & War

Η εβδομάδα που πέρασε κινήθηκε σε δυο άκρα.
Αυτό της αναζωογονητικής δημιουργικότητας, με φωτογραφίσεις που είτε έγιναν και θέλουν επεξεργασία, 
είτε ετοιμάζονται να γίνουν και θέλουν προετοιμασία. 
Χαρά, χαρά, χαρά. 



Μα από την άλλη, το άκρο της μαύρης σκιάς των παγκόσμιων γεγονότων που πάντα με καταστρέφουν όσο και αν λέω ότι "το 'χω" τη στιγμή που ανοίγω τις σελίδες των ειδησεογραφικών κόμβων. 

Εντάξει, το ξέρουμε. Η ζωή είναι χαρμολύπη. Δε σε αφήνει να σταθείς πολύ ούτε στη χαρά ούτε στον πόνο. Απλά μου φαίνεται ότι τον τελευταίο καιρό η ζυγαριά κλίνει πιο πολύ προς τον πόνο. Ήρθαν και πάλι οι Strange Days που λέει ο Morrison. Στο μυαλό μου γυρίζουν οι στίχοι και οι ήχοι του τραγουδιού, ανάκατα με τις νηφάλιες σκέψεις του λατρεμένου C.S. Lewis ο οποίος αποδεικνύεται πάντα τόσο εύστοχος:

"Αυτό είναι το κλειδί της ιστορίας: Ότι η ενέργεια που δαπανάται είναι θαυμάσια -πολιτισμοί έχουν δημιουργηθεί και εξαιρετικοί θεσμοί έχουν επινοηθεί. Αλλά κάθε φορά κάτι πάει στραβά. Κάποιο μοιραίο ελάττωμα θα φέρει πάντα τους εγωιστές και σκληρούς ανθρώπους στην κορυφή, και στη συνέχεια θα γλιστρήσουν όλα πίσω στη δυστυχία και την καταστροφή. Η μηχανή παρουσιάζει ελάττωμα. Φαίνεται να ξεκινάει μια χαρά και ενώ τρέχει λίγα μέτρα, στη συνέχεια διαλύεται.
Ο πόλεμος δεν δημιουργεί καμία απολύτως καινούρια κατάσταση: επιδεινώνει απλώς την μόνιμη ανθρώπινη κατάσταση, έτσι ώστε να μην μπορούμε πλέον να την αγνοήσουμε. Η ανθρώπινη ζωή πάντα ζούσε στην άκρη του γκρεμού.
Ένας άνθρωπος μπορεί να κληθεί να πεθάνει για τη χώρα του, αλλά ποτέ κανένας άνθρωπος δεν καλείται να ζήσει για τη χώρα του. Εκείνος ο οποίος παραδίδεται χωρίς επιφύλαξη στις  απαιτήσεις ενός έθνους, ή ενός κόμματος ή μίας τάξης είναι σαν να αποδίδει στον Καίσαρα αυτό που, από όλα τα πράγματα, πιο εμφατικά ανήκει στο Θεό: τον εαυτό του.
Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: εκείνοι που λένε στο Θεό, "γενηθήτω το θέλημά σου" και εκείνοι στους οποίους ο Θεός λέει, "Εντάξει, λοιπόν, κάντε το με το δικό σας τρόπο"




*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 

Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 




Every day happy home        



19.4.13

Weekly Moodboard 16 (About Gifts)

Έχετε δει αυτές τις τέλειες φωτογραφίσεις που γίνονται στο εξωτερικό;
Που οι φωτογραφίες δείχνουν σαν πίνακες ζωγραφικής;
Που τα πρόσωπα είναι πραγματικά τραβηγμένα την καλύτερη στιγμή τους;
Που θες να τις τυπώσεις και να τις κρεμάσεις στον τοίχο και ας είναι άγνωστα τα μωράκια;
Προσπαθώ κάτι σαν 5 χρόνια να πετύχω τέτοιο αποτέλεσμα και νομίζω ότι είμαι πια πολύ κοντά.
Μου το γράψατε εσείς σε αυτή την ανάρτηση και κόντεψα να λιποθυμήσω από χαρά.

Η ανταπόκρισή σας ήταν απίστευτο δώρο και σας ευχαριστώ πολύ.
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν βυθισμένη σε αυτή τη χαρά.


Όταν γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη ήθελα τόοοοσο να έχω τέτοιες φωτογραφίες της. Πάντα έπρηζα με τις ώρες τις φίλες μου, "δείτε εδώ" και "δείτε εκεί", "βρήκα μια τέλεια φωτογράφο που... ναί πάλι στο εξωτερικό είναι". (Οι συστηματικές αυτές παρενοχλήσεις - δυστυχώς- συνεχίζονται ακάθεκτα - κάθε φορά που "συναντώ" αυτό το τέλειο φωτογραφικό αποτέλεσμα!) Με τη γέννηση της δεύτερης κόρης ο καλός μου, μου έκανε δώρο την πρώτη dslr, αλλά και πάλι δεν έφτανα στο στόχο. Photoshop, tutorials, online workshops, πάλη, ξενύχτι μιας και ο χρόνος ήταν πάντα λιγοστός, ανάμεσα σε θηλασμούς και πιτσιρικο-φροντίδα.
Φαντάζεστε γκρίνια κάθε φορά. Δεν έχω χρόνο/ εξοπλισμό/ γκατζετάκια/ ησυχία, ο κατάλογος goes on 'n on.

Και φτάνουμε στο μεγαλύτερο δώρο. Ένα φίλο από εκείνους πιστεύουν απόλυτα σε σένα ακόμη κι αν βρίσκεσαι στον πάτο του πηγαδιού. Πάντα το πιο σπουδαίο δώρο είναι οι φίλοι. Ο Γιάννης λοιπόν, είναι ένας εξαιρετικά χαρισματικός videographer που πριν λίγες μέρες μου χάρισε τη συνεργασία του για τις επόμενες δουλειές που θα αναλαμβάνουμε στο εξής. Όσοι επιλέξετε να συνεργαστούμε για κάποιο μυστήριό σας θα τον γνωρίσετε κι από κοντά. Ένα ελάχιστο δείγμα της δουλειάς του μπορείτε να δείτε εδω.

 Εκτός από αυτό όμως, μου εμπιστεύτηκε μια φωτογραφική μηχανή, που ούτε στα όνειρά μου δεν φανταζόμουν ότι θα άγγιζα.
Κι άλλο δώρο. Το αποτέλεσμα είναι μαγικό.
Κοιμάμαι και ξυπνάω με ιδέες για φωτογραφίσεις.
Παίζω με τα παιδιά πίσω από έναν τεράααστιο φακό που τους τρελαίνει κυνηγούν να πιάσουν  (μη φρικάρεις Γιάννη, όλα καλά).
Συνειδητοποιώ ότι τελικά τα εργαλεία όντως κάνουν τον μάστορα, μα το σπουδαιότερο...
...είμαι επιτέλους ερωτευμένη με το αποτέλεσμα!










*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 

Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 





Every day happy home        


18.4.13

Weekly Moodboard 15 (Ballet)


Η προηγούμενη εβδομάδα είχε παράσταση μπαλέτου.
Πρώτη φορά σε σκηνή.
Δεν ήταν υποχρεωτική παράσταση.
Στα πλαίσια μιας άλλης εκδήλωσης, όσα μικρά ήθελαν, θα παρουσίαζαν το κατιτίς τους.
Τις ρώτησα αν ήθελαν να πάρουν μέρος και ήθελαν πολύ.


Αποδείχθηκε πολύ κουραστική εβδομάδα.
Λαχανιασμένη πηγαινο-έφερνα ένα μωρό και ένα επαναστατημένο δίχρονο κάθε μέρα στις πρόβες, σιχτιρίζοντας κάθε φορά που αργούσαμε, την υπερβολική αισιοδοξία μου που πίστευα ότι θα τα καταφέρναμε.
Ο καλός μου, όταν του δήλωσα ότι τα κορίτσια θα συμμετείχαν, με κοίταξε απορημένος και ψέλλισε κάτι σαν "...μα νόμιζα ότι έχουμε ήδη πολύ φορτωμένο πρόγραμμα...".
Το ίδιο απορημένος συνέχισε να με κοιτάζει όλη την εβδομάδα...

Ώσπου η μέρα της παράστασης έφτασε και πήγα να τις πάρω νωρίτερα από το σχολείο για να προλάβουν να ξεκουραστούν. Τουλάχιστον τη μέρα της παράστασης θα τα είχα όλα στην εντέλεια. Πολύ αυστηρό πρόγραμμα. Όλα υπό έλεγχο, όσο έλεγχο μπορείς να έχεις σε αυτές τις ηλικίες.
Μου την είχαν όμως κιόλας κάνει...

"Καλέσαμε τη δασκάλα μας στην παράσταση. Μπορείς να της πεις την ώρα και πώς θα έρθει;"
Η δασκάλα τους είναι ένα γλυκύτατο νέο πλάσμα... λιγάκι σαν ξωτικό.
Πρόσφατα διορισμένη. Η λάμψη στα μάτια της ακόμη εκεί. Λατρεύει τα παιδιά.
Έχει καλοσύνη και ευγένεια χωρίς νερόβραστες υπερβολές.
Σε κοιτά και σε βλέπει.
Τις ανέλαβε πρώτη τους χρονιά στο σχολείο με όλη την παραξενιά και την άρνηση που κουβαλούσαν (συν τα έξτρα μπόνους από την άφιξη του νέου μωρού) και τις βοήθησε να προσαρμοστούν.
Όπως κάθε δασκάλα, ξέρει όλα τα "άπλυτά" μας διότι της τα λένε τα κορίτσια που την εμπιστεύονται. Όπως φαντάζεστε την ντρέπομαι απίστευτα. Ούτε να το σκεφτώ ότι σε μια τόσο δύσκολη μέρα θα ήταν τριγύρω.

Μόλις άκουσα τη φράση-κεραυνό-εν-αιθρία σοκαρίστηκα, αλλά θεώρησα ότι αποκλείεται να έρθει -ήμουν σε άρνηση προφανώς. Της το τόνισα κιόλας με περισσή αβρότητα "Μη σας τρέχουμε, τώρα. Μην πιεστείτε καθόλου."
Ήρθε!

Από το σπίτι ξεκινήσαμε καθυστερημένοι.
Τη συναντήσαμε τυχαία στο δρόμο και φτάσαμε μαζί.
Ήθελα να χωθώ κάτω από κάποιο πλακάκι.
Με τον καλό μου είμασταν ήδη βουβοί, τώρα απογίναμε.
Πρώτη παράσταση των κοριτσιών. Ακόμη δεν το είχαμε χωνέψει και εκείνες είχανε ήδη τη δική τους επίτιμη προσκεκλημένη.
Την πήραν από το χέρι και προχώρησαν μαζί όλο αισιοδοξία. Ήθελα να κλάψω.

Δεν ήξερα τί πρώτο μου έφταιγε.
Η υπερβολική ανεξαρτησία τους;
Που μεγάλωσαν τόσο και "έφυγαν μπροστά";
Που ήθελα να το ζήσω όλο αυτό μόνη μαζί τους;
Όλα μου φαίνονταν μαύρα.

Καθήσαμε. Η παράσταση άρχισε και το δικό τους κομμάτι αργούσε λίγο ακόμη.
Πήρα την καινούρια, δανεική, σούπερ, ντούπερ μηχανή μου και αφοσιώθηκα να σκαλίζω τις ρυθμίσεις.
Έτσι κι αλλιώς ήμουν αχρείαστη. Οι δυο τσούπρες είχαν βεντουζώσει στη δασκάλα.
Άρχισα να κοιτώ μέσα από το κλείστρο τί κάδρα θα τραβήξω...
...με μαγικό τρόπο πήρα απόσταση από όλα..
Ήταν τόσο ανακουφιστικό!
Είδα τις τσούπρες να χαμογελάνε μέχρι τα αυτιά.
Ήταν ευτυχισμένες.
Αυτό δεν ήθελα; Γι'αυτό δεν έτρεχα όλη την εβδομάδα;
Τις είδα περήφανες.
Ό,τι είχε γίνει ως τώρα θα σημειωνόταν σαν μια μεγάλη επιτυχία στην ιστορία τους, ακόμη και αν στην παράσταση παραπατούσαν και έπεφταν. Η λατρεμένη δασκάλα ήταν εκεί, ολόδική τους.
Κι εκείνη... αχ εκείνη. Σαν καλή νεράιδα. Αποδείχθηκε ότι ήταν χρόνια μπαλαρίνα. Επαγγελματίας. Ήξερε τί να τους πει, πώς να τους μιλήσει. Είχε βρεθεί στη θέση τους και μπορουσε να τις στηρίξει όπως εγώ δεν θα καταφερνα μάλλον ποτέ. Η ηρεμία και η χαρά τους γαλήνεψε σιγά σιγά και εμένα. Η παράσταση τελείωσε. Όλα είχαν βρει τη θέση τους. Όλος ο κόπος των προηγούμενων ημερών δικαιώθηκε. Χαμόγελα πολλά όλη νύχτα. Πόσο ευγνωμονούσα πια τη δασκάλα που ήρθε. Τους χάρισε μια ανάμνηση γλυκιά που θα έπαιρναν μαζί τους για πάντα, κι ας μην πρωταγωνιστούσα μαζί τους και σε αυτή...
Ίσως είναι καιρός να συνηθίζω.

"Ει το φέρον σε φέρει, φέρε και φέρου.
Ει δε αγανακτείς, και σαυτόν λυπείς, και το φέρον σε φέρει".
Αγ.Γρηγόριος Θεολόγος
(Σε ελεύθερη απόδοση: Όταν οι περιστάσεις σε αναγκάζουν να πας προς μια κατεύθυνση, πήγαινε χωρίς αντίσταση-αγανάκτηση προς εκείνη την κατεύθυνση διότι αν -πηγαίνοντας- αγανακτείς, και τον εαυτό σου θα στενοχωρείς και οι περιστάσεις- έτσι κι αλλιώς- θα σε πάνε εκεί που είναι να σε οδηγήσουν.)

...ή αλλιώς, υπ-ακοή.
Η ικανότητα να ακούς κάτω και πέρα από τη φασαρία του μυαλού σου τη γλυκιά μελωδία που ενορχηστρώνει το χέρι του Θεού για σένα... ή εδώ, για τα παιδιά σου.



*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 

Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι :
Every day happy home        

5.4.13

Weekly Moodboard 14 (Etsy)

Αυτές τις μέρες έχει πάρει τα μυαλά μου το Etsy.
Το παρακολουθώ εδώ και χρόνια με πολύ θαυμασμό, αλλά πάντα από απόσταση...
...μέχρι που αποφάσισα να συμμετάσχω πιο ενεργά, όπως πολλοί φίλοι από Ελλάδα κάνουν τελευταία.


Είναι εκπληκτική η κοινότητα των etsy-iers και μου αρέσει πολύ που είναι ξεκάθαρα έντονο πια το ελληνικό στοιχείο. Τόσες επιλογές για όμορφα χειροποίητα πραγματάκια, αλλά και άφθονη υποστήριξη για να στήσει κάποιος από το μηδέν το δικό του χώρο με όσα μερακλήδικα φτιάχνει.

Αν σας έχει πιάσει όπως και εμένα τάση καλλωπισμού του σπιτιού και ψάχνετε κάτι όμορφο για τον τοίχο σας, ή αν είδατε σε αυτό τον ιστότοπο κάποια εικόνα που ταιριάζει στο χώρο σας μπορείτε να τη βρείτε πλέον εδώ.

Κατά τα λοιπά, η εβδομάδα μας ήταν ποοοολύ κουραστική, 
χωρίς όμως να λείπουν και στιγμές ανάπαυλας:



Ή στιγμές απίστευτης έμπνευσης, όπως ήταν η φωτογράφιση ενός γλυκύτατου νεογέννητου πλάσματος που ήμουν πολύ τυχερή να κάνω και έρχεται στα προσεχώς της επόμενης εβδομάδας.



*******************
Τα Moodboards του 2013 είναι έμπνευση της Lyriel από το Biscoto. 
Μήπως θέλεις να μπεις κι εσύ στην παρέα; Για ρίξε μια ματιά εδώ.  
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι :
Every day happy home        



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...