Bliss in the Chestnust Forest

Δεν υπάρχουν αρκετά λόγια για να σας περιγράψω πόσο λατρεύουμε τα κάστανα.
Μπορεί να σιχαινόμαστε τις Οκτωβριανές κολοκύθες, αλλά με τα κάστανα έχουμε πάθος.
Ομηρικοί οι καβγάδες εδώ στο καλυβάκι μας για το πώς θα μοιραστούν ακριβοδίκαια.
Ίσως τόσοι καβγάδες όσοι και για τις σοκολάτες, κάτι που λέει πολλά.
Καθώς το σκέφτομαι, είναι παράξενο πώς και δεν είχαμε βρεθεί ποτέ μέχρι τώρα σε καστανοδάσος και είναι ακόμη πιο παράξενο που δεν σκεφτήκαμε από μόνοι μας να το ψάξουμε νωρίτερα σαν χειμερινή εμπειρία για τα παιδιά.

 Όταν ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στην Ναύπακτο, η ομάδα Go Nafpaktia μας ενημέρωσε ότι υπάρχει ένα μεγάλο καστανόδασος στην ορεινή Ναυπακτία και ότι ήταν στο πρόγραμμα να το επισκεφτούμε. Το περιμέναμε πώς και πώς.
 Όπως πάντα τα παιδιά δεν ήξεραν τίποτε απολύτως.
Αυτή η θαυμαστή γωνιά του κόσμου θα ξετυλιγόταν σαν δώρο μπροστά τους
Ανυπομονούσα να δω αυτά τα γεμάτα έκπληξη φατσάκια και τελικά πρέπει να παραδεχτώ ότι ζω για αυτή τη στιγμή των παιδιών.
Τη στιγμή της έκστασης μπροστά στο θαύμα που είναι ο κόσμος μας.
Φεύγοντας από την παραθαλάσσια Ναύπακτο και με οδήγηση προς τα ορεινά για περίπου 1μιση ώρα, αντικρύσαμε αυτή τη self explanatory ταμπέλα.
Ακόμη και οι πιο μικρούληδες που δεν ήξεραν ανάγνωση έπιασαν το υπονοούμενο.

 

Ιππότες, Πειρατές και Δεσποσύνες: Η Ναυμαχία του Lepanto

Η αγαπημένη μας εποχή είναι αυτή των ιπποτών!
Κάθε μέρα η συμμορία εδώ στο σπίτι στήνει παλάτια με κανόνια, ιππότες, πειρατές και δεσποσύνες χρησιμοποιώντας τα playmobil και κάθε γωνιά του σπιτιού γκρρρ.
Ήταν λοιπόν φυσικό επόμενο να αγαπήσουμε
με την πρώτη ματιά την Ναύπακτο όπως μας σύστησε σε αυτήν η εξαιρετική ομάδα του Go Nafpaktia.

Soft as Cotton

Στην τελευταία μας εξόρμηση περάσαμε έξω από μια αγροτική περιοχή, λίγο μετά τη Θήβα και τα χωράφια ήταν γεμάτα βαμβάκι.
Το θέαμα ήταν τόσο όμορφο. Σας έτυχε να το δείτε ποτέ;
Σταματήσαμε φυσικά. Να το πιάσουμε στα χέρια μας, να το νιώσουμε και σας προτείνω να το κάνετε οπωσδήποτε αν βρείτε την ευκαιρία.
Μέσα στο τραχύ σκούρο χώμα φυτρώνει κάτι τόσο απαλό και κατάλευκο όπως το βαμβάκι.
Ένα ακόμη θαύμα.
Συνειρμικά το παρομοίασα μέσα μου με τη γέννηση ενός μωρού, μιας και η σκέψη του είναι πολύ έντονη μέσα μου τελευταία.
Η μικρή μας έγινε κιόλας 4.
Είμαι μεν χαρούμενη που κανείς πλεον δεν "κρέμεται" από πάνω μου, αλλά είμαι ταυτόχρονα τόσο μελαγχολική. Την κοιτάζω και σκέφτομαι ότι μπορεί να μην ξανακρατήσω μωρό. Ότι ήταν το τελευταίο μας. Ότι ίσως είναι η τελευταία φορά που κάποιος:
- πηγαινοέρχεται χορεύοντας μέσα στο σπίτι
- κάνει απίθανες ερωτήσεις για να καταλάβει πώς δουλεύει ο κόσμος
- σιγομουρμουρίζει σκοπούς ενώ παίζει
- δίνει απίστευτα λεπτές φωνούλες στα κουκλάκια της ενώ παίζει
- αντικαθιστά το λ με το ρ σε κάθε λέξη και κάνει τις προτάσεις τόσο χαριτωμένες
- χρειάζεται αγκαλιές όταν έξω αστράφτει, και πριν κοιμηθεί, και όταν κουράζεται, και όταν η μέρα απλώς της πέσει βαριά
- αγαπάει παράφορα ένα τοσοδούλι κουκλάκι και θυμάται ακριβώς που το είχε βάλει όσες μέρες κι αν περάσουν
- τρώει τόσο μικρούλικες ποσότητες φαγητού
- έχει τόσο μικροσκοπικά και απολύτως φαγώσιμα χεράκια και πατουσάκια
- μας αγαπάει τρελά και συγχωράει κάθε λάθος που κάνουμε στην ανατροφή της
Πώς ξεπερνά κανείς μια σχέση τόσο τρυφερή, αγνή και καθαρή όσο το βαμβάκι;

ΥΓ. Σε περίπτωση που θέλετε και εσείς να μαδήσετε ένα χωραφάκι βαμβακιού (με την δέουσα προσοχή φυσικά ώστε να μην συγχίσετε τον κύριο αγροτούλη), τότε μπορείτε να βρείτε πάρα πολλά φεύγοντας από την Θήβα, στο δρόμο προς τον Αλίαρτο. Αλλά δεν σας το είπα εγώ.

Βits of Summer in Pictures

Πηγαινοφέρνω τα πιτσιρίκια σε σχολεία και δραστηριότητες και το μυαλό μου ακόμη είναι σε καλοκαιρινές διακοπές. Όχι δεν είμαστε σε χαοτική άρνηση των νέων εντατικών συνθηκών. Τα τακτοποιήσαμε όλα (προγράμματα/ δραστηριότητες/κτλ) και ευτυχώς δουλεύουν από τώρα σαν ελβετικό ρολόι. Είναι κάτι μικρά πραγματάκια όμως σαν αυτή τη τσάντα με τα μαγιώ που βρίσκεται ακόμη εκεί πίσω από την πόρτα και πεισματικά αρνούμαι να μαζέψω. Είναι και που ακόμη πιο πεισματικά αρνούμαι να εγκαταλείψω την φούσκα ηρεμίας και ανάλαφρης διάθεσης στην οποία βολευτήκαμε τους προηγούμενους τρεις μήνες και μέχρι τώρα μου φτιάχνει τη διάθεση ακόμη και πιο στα δύσκολα πρωινά ξυπνήματα.

Αυτό ήταν το καλοκαίρι που τα παιδιά μεγάλωσαν αρκετά ώστε το σπίτι μας να μοιάζει περισσότερο με παιδική κατασκήνωση, παρά με κέντρο φροντίδας βρεφών. Ήταν αυτό το καλοκαίρι που αφιερώθηκε στην επανασύνδεση με όσους φίλους -νέους ή παλιούς- είχαμε χάσει ή δεν είχαμε προλάβει να απολαύσουμε αρκετά.
Ήταν ένα από τα πιο τρυφερά και γλυκά καλοκαίρια όλων των ετών μας.

Παρακάτω λίγες από τις εικόνες που τριγυρνούν ακόμη στο μυαλό μου.

Last precious summery nights

Καλή χρονιά!

Επιστρέψατε; Αν έχετε μπει σε διάθεση φθινοπώρου και προγράμματος, σας προειδοποιώ ότι αυτή η ανάρτηση δεν είναι για εσάς. 

Αν όμως θέλετε να  παρατείνετε λίγο ακόμη την καλοκαιρινή ανεμελιά και ψάχνετε για ξεχωριστές ιδέες ώστε να απολαύσετε τα τελευταία γλυκά βραδάκια έξω, τότε ελάτε μαζί μου.

Μέσα στο καλοκαίρι που πέρασε είχα την ευκαιρία για μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία που κρατώ φυλαγμένη ως ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα του καλοκαιριού που πέρασε:

Βραδιά πανσέληνου με θέα την ακρόπολη και κους-κους με κοριτσοπαρέα.

Ήταν μια από αυτές τις εμπειρίες που από μόνη της συναρπάζει και θυμίζει εποχές φοιτητικής τρέλας, πόσο μάλλον που φιλοξενήθηκε σε ένα μέρος απλά τέλειο για τη βραδιά μας, το Point A.
Είναι τόσο σημαντικό πια στην ηλικία μας το μέρος που επιλέγουμε για να συναντάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, μιας και ο ελεύθερος χρόνος είναι για όλους λιγοστός, που δεν υπάρχει περιθώριο να σπαταλάται σε κάτι λιγότερο από εμπειρίες που εμπνέουν και γεμίζουν την ψυχή. Βρήκαμε λοιπόν ένα εξαιρετικό σημείο της πόλης που μπορεί κανείς -όσο ο καιρός ακόμη το επιτρέπει- να φάει ή να πιει ένα ποτό, με θέα την Ακρόπολη από τη μια και το ολόφωτο μουσείο της Ακρόπολης από την άλλη. Σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα διότι είναι σωστό έργο τέχνης:

Οι γευστικές εμπειρίες στο Point A ήταν εξίσου ξεχωριστές και εκλεκτικές. Μπορείτε να τις δείτε στο μενού που βρίσκεται εδώ. Προσωπικά με ξετρέλαναν οι λουκουμάδες με μανούρι, μέλι και σουσάμι -κάτι που δοκίμασα για πρώτη φορά- όπως και το μη-αλκοολούχο κοκτέηλ Summer in Ancient Greece με λεμόνι, πορτοκάλι, μέντα και σιρόπι καρπουζιού. Είναι μια καλή ευκαιρία για υγιεινό ποτό το βράδυ σε περίπτωση που τα αλκοολούχα κοκτέηλ σας ζαλίζουν και αφυδατώνουν όπως και εμένα.

Είχαμε την ευκαιρία με την παρέα να κάνουμε όνειρα και σχέδια για τη χρονιά που έρχεται και πραγματικά δεν ξέρω να υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από αυτό: 

Τα όνειρα που μεταφράζονται σε αδρά σχέδια δράσης. 

Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν στην πραγματικότητα βέβαια, η οποία πάντα ξαφνιάζει με τις τροπές που παίρνει :)

Το καλοκαίρι που πέρασε πάντως ήταν για εμάς εδώ στο Bliss ό,τι ακριβώς επιθυμούσαμε: μια ευκαιρία για χρόνο με φίλους παλιούς που αποθυμήσαμε το χειμώνα που πέρασε, αλλά και φίλους νέους που δεν είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα μέχρι τώρα.

Ετοιμάζω μια ακόμη καλοκαιρινή ανάρτηση με εικόνες από τις μέρες μας, αψηφώντας τις βροχούλες και τα σχολεία που ανοίγουν σύντομα.

Εσείς καταφέρατε να μπείτε σε πρόγραμμα ή αναπολείτε ακόμη το καλοκαιράκι όπως εγώ;

Disclaimer: Άρθρα-προτάσεις σαν αυτό, υποστηρίζονται από συνεργασία με εταιρείες των οποίων προϊόντα ή υπηρεσίες χρησιμοποιώ, αγαπώ και προτείνω έτσι και αλλιώς. Με τον τρόπο αυτό επισφραγίζεται η εμπιστοσύνη μου στις εταιρείες αυτές, αλλά και υποστηρίζεται ευγενικά η καλή πορεία αυτού του blog.

Let's go Somewhere...

Υπάρχει ένα καλά φυλαγμένο μυστικό της Αθηναϊκής Ριβιέρα που έμαθα πρόσφατα και θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Αν είσαστε εξοικιωμένοι με την περιοχή αυτή της Αττικής, θα γνωρίζετε καλά ότι πρόκειται πλέον για ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της. Τα σαββατοκύριακα η κίνηση ξεκινά από πολύ νωρίς το πρωί με την κάθοδο των μυρίων λουόμενων για τα καλοκαιρινά μπανάκια και συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ στις πανέμορφες καφετέριες και τα εστιατόρια της περιοχής όπου δύσκολα βρίσκει πια κανείς τραπέζι. Τα δε βράδια της Κυριακής η επιστροφή από την περιοχή προς στο κέντρο είναι ένας εφιάλτης καθώς σημαίνει πάντα, πολλές ώρες κόλλημα στην κίνηση.

Για όλους αυτούς τους λόγους και παρότι η περιοχή αυτή παλιότερα ήταν γειτονιά μας, αφού εκεί πηγαίναμε για τα πρώτα μπάνια με τις εφηβικές παρέες, εκεί κάναμε τα πρώτα ραντεβουδάκια με τον άντρα μου και γενικά είναι μια περιοχή από όπου έχω τις καλύτερες αναμνήσεις, παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια την αποφεύγουμε ακριβώς λόγω αυτής της βαβούρας.

Πρόσφατα όμως, βρεθήκαμε για φαγητό με την παρέα των travel bloggers σε ένα μέρος που γνώρισα για πρώτη φορά και αγάπησα:
το μπιστρό Lutetia του ξενοδοχείου Somewhere.

Αρχικά η ονομασία και μόνο μου φάνηκε μυστηριώδης και ενδιαφέρουσα, αλλά και στην συνέχεια, όταν φτάσαμε επιβεβαίωσα ότι είναι το μέρος που άνετα θα κατέτασσα ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Πρώτα από όλα για τη θέα. Ένα κομμάτι της Βουλιαγμένης απλώνεται μπροστά στα μάτια μας καθώς ανεβαίνουμε προς στα δωμάτια. Έπειτα, η αλυσίδα των συγκεκριμένων ξενοδοχείων έχει προέλευση από τη Σαουδική Αραβία κάτι που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, μιας και το γεύμα μας προχώρησε υπό τη συνοδία ανατολίτικων ακουσμάτων -my bliss.

Το επόμενο στοιχείο που λάτρεψα ήταν ότι όλοι οι χώροι του ξενοδοχείου έδιναν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε σπίτι. Αντί για τα γνωστά απρόσωπα lounges, βρήκα γωνίτσες με περιοδικά και βιβλία τέχνης, όπως και πιάτα με μίνι κεκάκια διαθέσιμα για τρατάρισμα. Χωρίς να έχει το γνωστό ανατολίτικο ντεκόρ, ο χώρος έχει σίγουρα το feeling της ανατολίτικης φιλοξενίας.

 

 

Και φυσικά το πιο σημαντικό όλων και ο λόγος που ήρθαμε: το φαγητό.
Το μενού είναι επιμελημένο από τον σεφ κ.Πεσκιά και το τελικό αποτέλεσμα μας μάγεψε.
Ξεκινήσαμε με κοκτέηλ και καναπέ, δοκιμάσαμε σχεδόν από όλα τα πιάτα -σαν τυπική παρέα bloggers- και στο τέλος κλείσαμε με μια μπουκιά από κάθε γλυκό του καταλόγου.
Το μόνο που με μελαγχόλησε φεύγοντας, και καθώς όλη η εμπειρία ήταν τόσο ρομαντική, ήταν ότι μου έλειψε πολύ ο καλός μου, παρότι απόλαυσα κάθε λεπτό με την κοριτσοπαρέα.
Αλλά από την άλλη είναι το σταθερό πρόβλημα που έχω πια κάθε φορά που βγαίνω έξω χωρίς εκείνον και ο λόγος που αποφεύγω να το κάνω τόσο συχνά.
Εσάς σας λείπει απίστευτα το άλλο σας μισό όταν βγαίνετε μόνο με φίλους;

Disclaimer: Άρθρα-προτάσεις σαν αυτό, υποστηρίζονται από συνεργασία με εταιρείες των οποίων προϊόντα ή υπηρεσίες χρησιμοποιώ, αγαπώ και προτείνω έτσι και αλλιώς. Με τον τρόπο αυτό επισφραγίζεται η εμπιστοσύνη μου στις εταιρείες αυτές, αλλά και υποστηρίζεται ευγενικά η καλή πορεία αυτού του blog. 

We have a winner!

Καλημέρα και καλό μήνα!

Έχουμε νικήτρια για το διαγωνισμό της Das Home:

Είναι η Αλεξάνδρα Σαρ

Συγχαρητήρια Αλεξάνδρα, έχεις ήδη μήνυμα στο inbox σου για τις λεπτομέρειες.

Στο τελευταίο ταξίδι μας τα παιδιά ζήτησαν να βγάλουν φωτογραφίες στο καράβι.

Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που ενώ εξωτερικά δεν έχουν τίποτε το εντυπωσιακό, παρόλα αυτά σε μεταφέρουν σε ένα μέρος απέραντης χαράς & γαλήνης, εκεί που όλα είναι στη θέση τους. Τους έδωσα την κάμερα λοιπόν και να το αποτέλεσμα μετά από λίγο ίσιωμα του κάδρου:

Κατά κάποιο τρόπο νιώθω ότι αποτύπωσαν ακριβώς το συναίσθημα και το mood της στιγμής με όλο αυτό το γαλάζιο - το χρώμα της ηρεμίας- που ελάχιστα χρυσαφίζει κάνοντας πολύτιμο σα χρυσό αυτό το που νιώσαμε τη στιγμή αυτή.

Εσείς τί φωτογραφίες τραβάτε τώρα που είσαστε στις διακοπές σας; 

Εκείνες που αποτυπώνουν αυτό που βλέπει το μάτι ή εκείνες που αποτυπώνουν αυτό που νιώθετε; Έχετε βρει διαφορά στην τεχνική σας κάθε στιγμή;