73/365

Το κρύο μας έκανε να χωθούμε και πάλι στις φωλιές μας...
...στις γωνίτσες που τυλιγόμαστε με κουβερτάκια και διαβάζουμε ιστορίες,
στις πολυθρόνες που μας αγκαλιάζουν μαζί με την ζεστή κούπα μας.
Αγαπημένη χειμωνιάτικη γωνιά και το διαδίκτυο.
Το καλοκαίρι, το στήσιμο στην οθόνη και γενικότερα το κλείσιμο στο σπίτι,
μοιάζει μαρτυρικό με όλη τη ζέστη.
Ο χειμώνας όμως είναι η κατεξοχήν περίοδος που δεν θες να κουνήσεις ρούπι από το σπίτι.
Τί καλύτερο από το να "σουλατσάρεις" στο εικονικό σύμπαν ενώ φοράς παντόφλες, την φόρμα που έχεις από τα φοιτητικά σου χρόνια και με το μαλλί τζίβα.
Κανείς δεν παρεξηγεί!

Είναι μέρες τώρα που έχω "κολλήσει" με τις αναρτήσεις.
Ημερομηνιακά έχουμε μείνει στις φωτό του τέλους Μαϊου.
Ταυτόχρονα όμως, είναι τόσα που "τρέχουν" την περίοδο που διανύουμε και για τα οποία θέλω να γράψω, αλλά κανονικά πρέπει να μείνω στη ροή του 365.
Επειδή λοιπόν δεν είναι καιρός για ψυχαναγκασμούς, από αυτή την ανάρτηση και στο εξής θα βλέπετε τις φωτογραφίες "ανακατεμένες" μέχρι (και αν) καταφέρουν να βρουν την κανονική τους ροή. Ελπίζω να συγχωρέσετετο δημιουργικό(!;!) χάος...

Τέλος να κλείσω με το βραβείο της Λίζας από το My home την οποία και ευχαριστώ πολύ.
Καταλαβαίνω ότι αυτά τα βραβεία μάλλον είναι ευκαιρίες "to know us better", oπότε ορίστε τα 7 τυχαία πράγματα για μένα:

1. Είμαι από εκείνους του τύπους που το πρωί δεν θέλεις να επικοινωνήσεις μαζί τους αν δεν έχουν πιεί πρώτα μια κούπα καφέ.
2. Προτιμώ να διαθέσω τα πλούτη μιας ολόκληρης ζωής για να ταξιδέψω στον κόσμο, παρά για να αποκτήσω το πιο όμορφο σπίτι.
3. Έχω μια φυσική εμμονή με τις ανθρώπινες σχέσεις. Τις αναζητώ, τις αναλύω, τις πονώ, τις θεωρώ ό,τι πολυτιμότερο έχουμε εμείς οι άνθρωποι.
4. Δεν μου αρέσει καθόλου το μαγείρεμα και η κουζίνα. Σιχαίνομαι τις λίγδες και τις έντονες μυρωδιές. Αν δεν είχα παιδιά θα έτρωγα κάθε μέρα σάντουιτς.
5. Πιστεύω ακράδαντα ότι όποιος αντιπαθεί τα μωρά και τα μικρά παιδιά είναι κακός άνθρωπος.
6. Δε θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε περιοχή απομακρυσμένη από τη θάλασσα.
7. Θεωρώ μεγάλο δώρο Θεού το να επικοινωνείς με τους ανθρώπους σε βάθος χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια. Μου συμβαίνει μόνο με 2 ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.

Εννοείται ότι τα δικά μου βραβεία θα πάνε, πού αλλού;
Στους ενδιαφέροντες ιστοτόπους που έχω στη δεξιά στήλη.

72/365

Τα σπίτια μας δεν είναι πια φτωχικά... είναι παλάτια.
Τα παλάτια όμως χρειάζονται αυλικούς για να τα φροντίζουν.
Χρειάζονται βασιλόπουλα να τα διοικούν με τόλμη και σοφία.
Βασιλοπούλες ντελικάτες με λευκές επιδερμίδες και λεπτούς τρόπους.
Χρειάζονται και οικονόμους με γνώσεις.
Κηπουρούς, μαγείρους, καμαριέρες, ιπποκόμους...
...και φτωχούληδες εμείς, στις κάμαρές μας τις πολυτελείς καταμεσής,
όλους τους ρόλους μαζί, μα κανέναν επαρκώς, ως να παίζουμε διαρκώς!
Ζάλη μαζί και σκόρπισμα πολύ.
Και τίς ρύσεταί μας εκ της συμφοράς αυτής;
Μα τί άλλο; Κρίσις διαρκής!

(Διαβάζω στα παιδιά μου παραμύθια για βασιλιάδες και φτωχούς.
Ρωτούν τί είναι το ένα και τί το άλλο.
Ακόμη δεν ξέρουν την διαφορά... για εκείνα όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι.
"Εμείς είμαστε βασιλιάδες, ή φτωχοί, μαμά;"
Ρωτώ τί νομιζουν εκείνα και χωρίς πολλή σκέψη απαντούν, βασιλιάδες).

71/365

Ἡ πατρίς μου;
Ὁ τελευταῖος σταθμός, παραμεθόριος στὸν δρόμο τῶν ὀνείρων τῶν ἀνέμων, τῶν ὁραμάτων. Ὅραμα ἀκαριαῖο.... ἀντισκηνὴ πληγῆ ἡ πατρίς μου,
πρόσφυξ ἱερομάντις...
Μία γλῶσσα ἀπροσπέλαστη, μὲ πέτρες, σκόνη, ξερὰ γκάθα,
ξωκλήσια κι ἀρχαῖες του πείσματος κολόνες.
Γλῶσσα ἀμετάφραστη, ἄφατος θεία δίψα...

Ἡ πατρίς μου συνορεύει μὲ τὸ χάος...

70/365

Καλή σχολική χρονιά!
Ήταν ένα πολύυυ μεγάλο κενό στις αναρτήσεις, άκρως απαραίτητο, παρότι
μου έλειψε τόσο το χορευτικό πάρε-δώσε της ηλεκτρονικής επικοινωνίας.
Περάσαμε ίσως το πιο όμορφο καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων μας,
παρότι δεν κάναμε τις κλασικά οργανωμένες διακοπές.
Ήταν ένα καλοκαίρι αφιέρωμα στα παιδιά, μιας και φέτος είναι η 1η μας χρονιά στο σχολείο και σήμερα μάλιστα η 1η μέρα.
Τέλος εποχής σαν να λέμε και αν σας ακούγομαι ήδη λίγο "Ξανθόπουλος" θα έπρεπε να με βλέπατε σήμερα στο σχολείο.
Kαλή χρονιά λοιπόν και καλή δύναμη για όσα αυτή μας ετοιμάζει...

Happy new school year!
It has been a really loooong time since the last post
but it was a break very much needed.
We had a summer totally devoted to the kids
-best summer of the last years-
since we are going through the end of an era.
Last summer before our first days in school!
Last summer of them being our stay-at-home babies.
If i already sound cheesy you won't believe how it was today in front of the classroom!
So, let the new year begin and may God bless.

69/365

Κάθε φορά που θα πάμε στην παραλία ακούω την εξής φράση:
"Μαμά κοίτα! Βρήκα την αγαπημένη μου πετρούλα"
Χωρίς υπερβολή, μια αγαπημένη πετρούλα θα είναι πάντα εκεί στην παραλία
και θα μας περιμένει.
Την κοιτάμε με ενθουσιασμό, την αποθηκεύουμε με ευλάβεια και την μεταφέρουμε σπίτι
όπου ξεχνιέται μέχρι την ανακάλυψη της επόμενης αγαπημένης πετρούλας.
Πόσες αγαπημένες πετρούλες/κουκλίτσες/κορδελίτσες/χαντρούλες μπορούν να έχουν επιτέλους τα παιδιά; Πώς αντέχουν να ζούν με τόση ένταση;

Every time we go to the beach i witness the following:
"Mommy look! I found my favorite pebble!"
We then admire the pebble passionately, we save it with the out most care
and carry it back home.
No exaggerations made, there is always a favorite pebble waiting for us down the beach.
Someone just tell me, exactly ho many favorite pebbles/dolls/ribbons/dresses can a child have?
How do they bare living in such passion?

68/365

Γονίδιο ή επίκτητο το της τσακπινιάς ιδίωμα?
Η μία μου κόρη θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει για αγόρι -από τα πιο ζωηρά μάλιστα-
ενώ η άλλη φοβάμαι ότι είναι μια εκολλαπτόμενη βουγιουκλάκη (οϊμέ!).
Το φοβερό είναι ότι τα δυο αυτά ετερόκλητα πλάσματα γεννήθηκαν κάτω από την ίδια στέγη,
στο ίδιο δωμάτιο, να διεκδικούν την ίδια αγκαλιά,
με την ελπίδα να λειανθούν κάποτε οι αιχμές των χαρακτήρων.
Μέχρι τότε οι αιχμές θα γραντζουνάνε αμφότερες τις εμπλεκόμενες,
μα και τους γονείς που κάνουν το λάθος να ανακατεύονται σε ξένες υποθέσεις.

Is it in the genes or is it environmentally acquired this girly attitude?
One daughter could easily pass for a boy and the other one is a wanna-be Grace Kelly.
Impressively though these two opposite poles are born under the same roof,
fighting for the same place in mommy's arms.
Hopefully the rough edges are to be softened in the end.
Until then there are going to be plenty of scratches for them and for the ignorant parents
trying to put their noses into other peoples affairs.

67/365

Ένα μανιτάρι στον κήπο μας, τόσο μικρό που ποτέ δεν θα είχα προσέξει από μόνη μου.
Για τα μάτια των παιδιών τα θαύματα του κόσμου δεν είναι μόνο επτά.

Mushroom from our garden.
So tiny i could have never noticed it myself.
In the eyes of children the worlds' wonders are not only seven.