New photo challenge!!!

Υπάρχει λοιπόν άλλη μια μαμά, που λατρεύει τη φωτογραφία, κάπου στη μακρινή Αυστραλία, η οποία έχει κάμει ένα πολύ εντυπωσιακό μπλογκ.
Eίναι η Chantelle του {Fat Mum slim}
Μέσα από αυτό το μπλογκ της, ξεκίνησε μια τρέλα (που εξαπλώνεται σαν επιδημία) και λέω να την ακολουθήσω και εγώ για αυτό τον μήνα, μιας και πολύ με άρεσε... αλλά και διότι δεν μπορώ καθώς φαίνεται να μείνω χωρίς φωτογραφική αποστολή για πολύ καιρό.
Η αποστολή λοιπόν έχει ως εξής:
Παίρνετε την παραπάνω λίστα και για κάθε μέρα του Απριλιού,
βγάζετε μια φωτογραφία με το θέμα που σας προτείνει.
Είναι πολύ απλό διότι δεν έχει κανέναν περιορισμό. Η φωτογραφία μπορεί να είναι με ό,τι φωτογραφικό μέσο έχετε στη διάθεσή σας -ακόμη και το κινητό σας τηλέφωνο.
Επιπλέον, το θέμα που σας προτείνει η λίστα μπορείτε να το μεταχειριστείτε όσο ελεύθερα θέλετε! Όσοι θελήσετε να πάρετε μέρος, περάστε πρώτα μια βολτίτσα από την σελίδα της Chantelle όπου εξηγεί πιο αναλυτικά τα πάντα και μην ξεχάσετε να μας δείξετε τις φωτογραφίες σας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της φωτο-πρόκλησης:
να μοιραστούμε τις στιγμούλες μας!

Αν στην πορεία του μήνα μαζευτούμε αρκετές συμμετέχουσες (ή συμμετέχοντες) από Ελλάδα,
θα φτιάξω μια χωριστή σελίδα σε αυτό τον ιστοχώρο όπου θα παρουσιάζουμε τις φωτογραφίες, ώστε να μας βρίσκουν όλους μαζί οι "συμπαίχτες" από το εξωτερικό.

Καλή αρχή!

Μέρα 1η.
"Your reflection"

Handmade baptism, Boy

Είχα υποσχεθεί φωτογραφίες από την χειροποίητη, αγορίστικη βάπτισή μας.
Αυτό που δεν είχα υπολογίσει ήταν ότι μόνη ώρα κατάλληλη για δημιουργίες είναι αργά το βράδυ, όταν επιτέλους κοιμάται η πιτσιρικαρία.
Όπερ σημαίνει: πολύ κακός φωτισμός για φωτογραφίες.
Τραβηγμένες μέσω κινητού λοιπόν και ας μην φαίνονται πολλές λεπτομέρειες, όμως παίρνετε μια γενική ιδέα. Επάνω, το κουτί μας στολισμένο πια και κάτω το μπουκάλι λαδιού και στο βάθος η λαμπάδα με δυο χρώματα γάζας, γαλάζιο και βεραμάν. Τα υφασμάτινα λουλουδάκια ήταν ιδέα από το περσυνό "Marie Claire idees" και γίνονται σε χρόνο ρεκόρ με το πιστόλι σιλικόνης (μπορείτε σίγουρα να βρείτε πολλά βιντεάκια με οδηγίες στο ιντερνετ).

Time flies...

O καιρός κυλάει σαν το νερό.
Το 365 project έχει ήδη λήξει από την 1η του Μάρτη και ο απολογισμός έχει ως εξής:

1. Ένα αρχείο γεμάτο υπέροχες εικόνες από τις ημέρες του χρόνου που κύλησε.
Στιγμές μεγάλες και στιγμούλες ασήμαντες που όταν περάσει καιρός και τις δεις από μακριά -νηφάλια- πραγματικά δεν διαφέρουν σε συναισθηματικό βάρος.

2. Ένας από τους δυο φακούς της μηχανής σπασμένος :((
Απόδειξη της βαριάς χρήσης που του έγινε, αλλά και του πόσο σκανδαλώδης έχει γίνει η παρουσία του δίχρονού μας σίφουνα.

3. Πολύτιμη εμπειρία φωτογραφική,
που με κάνει να δηλώσω ότι παρόλη τη δυσκολία του 365, πραγματικά αξίζει τον κόπο.

4. Mια συνεργασία με την Getty images !!!
Αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό νέο, μιας και όλα εδώ τριγύρω -δεδομένης της συμβίωσης με έναν μίνι παιδικό σταθμό- γίνονται σε τόοοοσο ερασιτεχνικό επίπεδο.
Δεν θα περίμενα ποτέ οι φωτογραφίες μου να τραβήξουν την προσοχή του πιο μεγάλου πρακτορείου φωτογραφιών στο διαδίκτυο, αλλά συνέβη και ήταν πολύ συγκινητικό, μιας οι 3 φωτογραφίες που τελικά έδωσα ήταν μέσα από το 365 project. Οι υπόλοιπες είχαν απλώς μεγάλο συναισθηματικό βάρος για να διατεθούν έτσι ψυχρά προς πώληση.

5. Ένα νέο ανθρωπάκι καθ'οδόν για την οικογένειά μας, τουτέστην μια νέα εγκυμοσύνη!
Η τελευταία αυτή δήλωση θα έπρεπε κανονικά να είναι πρώτη στη λίστα,
αλλά δεν είχα σκοπό να την αναφέρω καθόλου σε ετούτο εδώ τον τόπο, αν δεν ήταν για να κατανοήσετε την μακρόχρονη απουσία αναρτήσεων.

Παρότι το 365 τυπικά τελείωσε, οι αναρτήσεις θα συνεχίσουν.
Οι φωτογραφίες επίσης.
Πιο αργά, πιο νωχελικά, όπως αρμόζει όταν ακολουθεί κανείς τους ρυθμούς μιας εγκυμοσύνης.
Ελπίζω να σας βρίσκω ακόμη εδώ...

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μέσω instagram (το τελευταίο μου κόλλημα)
εξ'ού και η μικρή ανάλυση.

325/365

Ήταν πάνω στην τούρτα των δεύτερων γενεθλίων της -η διακόσμηση.
Φανταστείτε το καινούριο φυσικά, χωρίς τις γραντζουνιές.
Εκείνη τη μέρα απαίτησε να το πλύνουμε καλά για να το παίξει.
Ενάμιση χρόνο μετά, έπειτα από πλήθος νέων και πολύ πιο εντυπωσιακών παιχνιδιών που έχουν παρελάσει από το σπίτι μας, εξακολουθεί να ενθουσιάζεται με αυτό το μεγέθους-μικρού-της-δακτύλου κουκλάκι. Το βρίσκω στις πιο απίθανες γωνιές να κοιμάται και αν καταλάβατε ήδη, σήμερα ήταν πάνω στην καπελιέρα! Όποιος το βρει, πρέπει να το πιάσει προσεκτικά (κοιμάται δε βλέπεις;) και να το τοποθετήσει απαλά στη νέα θέση, διότι αν γίνει αλλιώς, όλοι οι γειτόνοι ακούνε το θρήνο για το καημένο το μωράκι που το πονέσαμε. Υπάρχουν άλλα 2 κουκλάκια στο σπίτι μας που χρήζουν τέτοιας ειδικής μεταχείρισης.
Όταν κάνει κρύο τα ντύνουμε πιο ζεστά να μην παγώσουν. Τα κουβαλάει μέσα στην μπλούζα της σαν σε μάρσιπο. Το ένα μάλιστα κοιμάται μαζί της το βράδυ... πάντα! Αν συνεχίσει έτσι, φοβάμαι ότι όντως το μωράκι θα καταφέρει να μιλήσει...
αλλά θα είναι μόνο για να φωνάξει "Βοήθεια!"

326/365

Περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας για υλικά, "έπεσα" πάνω σε ένα μαγαζάκι από αυτά που είναι ξεχασμένα σε άλλη εποχή. Υλικά συσκευασίας. Ένας κύριος κάποιας ηλικίας μέσα, αρχοντικός στους τρόπους, με υπόκρουση κλασικής μουσικής. Στη βιτρίνα είχα δει σε ροζ χρώμα αυτό:

"Έχετε σε σιελ αυτό το στρογγυλό κουτί;" ρώτησα και έφυγε να το φέρει.
Επέστρεψε κρατώντας το με ευλάβεια, άρχισε να το συσκευάζει και μου λέει διακριτικά:
"Είναι άριστης ποιότητος καπελιέρα, θα μείνετε πολύ ικανοποιημένη"
"Όχι κουτί λοιπόν, καπελιέρα" σκέφτηκα και πέρασα την πόρτα φεύγοντας με λίγο αέρα της εποχής που τα στρογγυλά κουτιά ήταν καπελιέρες.
Συνέχισα το σουλάτσο μαζεύοντας υλικά.
Μετά από λίγο η καπελιέρα είχε μυρωδιά μωρού με δαντελίτσα και μια στοίβα υφάσματα για μπόμπιρες να περιμένουν να την στολίσουν εντέχνως. Πόσες οπτικές γωνίες για το ίδιο πράγμα, και αν δεν καταλάβατε, άρχισαν οι ετοιμασίες χειροποίητης, αγορίστικης βάπτισης.

330/365

Αυτός ό μήνας ήρθε γεμάτος με ιώσεις. Είναι η 2η φορά που αρρωσταίνουμε για μέρες πολλές και άρα περνάμε ώρες πολλές μέσα στο σπίτι και ειδικότερα στο κρεβάτι. Τί σημαίνει αυτό; Ώρα ανανέωσης κλινοσκεπασμάτων, ή αλλιώς, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ανεβάσουμε το ηθικό.
Δυο παλιά μαξιλαράκια του ΙΚΕΑ που είχα βαρεθεί να τα βλέπω, λίγο ύφασμα (επίσης από το ΙΚΕΑ) και voila! Γεμίσαμε το κρεβάτι καρδούλες και οι πιτσιρίκες δεν σταματούν να χοροπηδούν από τη χαρά τους.
Στόχος επιτεύχθη!

100/365

Toν τελευταίο καιρό προσπαθώ να μάθω τα παιδιά να μην παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους, ή τους άλλους ανθρώπους, όταν πρόκειται για δύσκολες καταστάσεις.
Είναι μάλλον κάτι που πρέπει να θυμάμαι και εγώ συχνά πυκνα.
"Το παιδάκι αυτό με χτυπάει. Είναι κακό παιδί" - "Δώσε του λίγο χρόνο αγάπη μου. Μάλλον είχε μια δύσκολη μέρα"
"Έχω θυμώσει μαζί σου με αυτό που μου είπες" - "Έχεις δίκιο μίλησα απότομα, συγνώμη. Έλα να διώξουμε το θυμό όμως, αν μείνει μέσα σου, μπορεί να σου σκληρύνει την καρδούλα"
"Μου πήρε το παινχίδι και το ΘΕΛΩ!!!" - "Είναι όντως άδικο να σου παίρνουν το παιχνίδι, αλλά για σκέψου, υπάρχει στο δωμάτιο κάποιο άλλο παιχνίδι που αγαπάς εξίσου;"

Βρίσκω ανόητη τη στάση πολλών εγχειριδίων παιδο-ψυχολογίας να "στεκόμαστε" στα δύσκολα συναισθήματα των παιδιών... να τα αναλύουμε, να δείχνουμε ότι συμπάσχουμε, να τα συζητάμε μετά από μέρες. Μοιάζει σα να χτίζουμε πάνω στην άμμο, διότι χτίσιμο είναι η τόση ενασχόληση και άμμος όλη η δυσφορία, άχρηστο φορτίο που δε βοηθά κανέναν και βαραίνει την ψυχή.
Όσες φορές το δοκίμασα, είδα τα παιδιά να παραμένουν μπλοκαρισμένα στα δύσκολα, αντί να ψάχνουν παράθυρο για φρέσκο αέρα.

Αν κάνω κιόλας τη μεταφορά στις σχέσεις μεταξύ ενηλίκων θα μπορούσα να γράφω για ώρες.
Πόσες παρεξηγήσεις, από κακή διαχείριση των συναισθηματικών μας φορτίσεων.
Το συναίσθημα είναι κάπως υπερτιμημένο τελικά, δεν νομίζετε;
Τί γίνανε τα απλά, βαθειά αισθήματα που μένανε ακλόνητα απο τις συναισθηματικές αναταράξεις;