SGL: the most family friendly hotel in Athens downtown

Έστω μια χαρωπή οικογένεια των 6 που θέλει να περάσει λίγες μέρες στο κέντρο της Αθήνας για να κάνει τα χριστουγεννιάτικα ψώνια της. Έχετε αναρωτηθεί τί θα βρει ψάχνωντας για ξενοδοχεία φιλικά στα παιδιά;
Σχεδόν τίποτε! 

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι σε μια εποχή που ξενοδοχεία του εξωτερικού φροντίζουν να περιποιούνται τις οικογένειες -παρέχοντας ακόμη και ειδικά καλλυντικά για βρέφη- και  εταιρείες όπως η Kid & Coe (που προσφέρουν διαμονή αποκλειστικά σε οικογένειες) κάνουν θραύση, την ίδια στιγμή εδώ, στην τουριστική Αθήνα, οι οικογένειες δυσκολεύονται να βρουν ακόμη και το αυτονόητο τετράκλινο δωμάτιο.

Με αρκετό ψάξιμο λοιπόν, κάναμε μια λίστα αξιολόγησης και βρήκαμε ότι το πιο kids friendly ξενοδοχείο αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, είναι το St. George Lycabettus.

Ελάτε να μάθετε το γιατί και να ξεναγηθείτε στους χώρους του.

How to make miracles happen this holidays

Καλό χειμώνα!
Έφτασε η εποχή με τα θαύματα.
Τα παιχνίδια ζωντανεύουν τα βράδια και η ντελικάτη μπαλαρίνα χορεύει βαλς με τον μολυβένιο στρατιώτη στο σαλόνι.
(Ο ξύλινος δεινόσαυρος που είναι πιο άτακτος το ρίχνει στο κρασάκι.)

6 Things kids can enjoy only in Nafpaktos

Κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε για νέο προορισμό, οργώνω το διαδίκτυο ψάχνωντας για λίγες inside πληροφορίες, από αυτές που ξέρουν μόνο οι ντόπιοι.
Τα μονοπάτια για λίγους. Το γλυκούλι, άγνωστο ξενοδοχείο που όμως είναι σκέτο διαμάντι. Την τοπική λιχουδιά που φυλάσσεται σαν κοινό μυστικό όλων. Το ταβερνάκι που φτιάχνει τις πιο μερακλήδικες γεύσεις. Αυτά τα μικρά που απογειώνουν το ταξίδι σε άλλο επίπεδο.
Για τους γνωστούς προορισμούς συνήθως βρίσκω τέτοια διαμαντάκια, αλλά όταν πρόκειται για μικρότερες πόλεις, το ψάξιμο γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Σήμερα λοιπόν, έχω φτιάξει τη λίστα με τα 6 σημεία ενδιαφέροντος στη Ναύπακτο που θα σας φανούν χρήσιμα όταν βρεθείτε εκεί με τα πιτσιρίκια σας.
Αν έχετε κι άλλες πληροφορίες, που δεν τις δείτε γραμμένες παρακάτω, προσθέστε τις στα σχόλια, ώστε να συμπληρωθεί ο οδηγός και με τη δική σας συνδρομή.

The Al Hammam in Plaka

Πώς είστε αυτό το Σάββατο φίλοι;

Εμείς μόλις επιστρέψαμε από μια εβδομάδα επαγγελματικών ταξιδιών πρώτα στο κρύο Λονδίνο και μετά στη Θεσσαλονίκη όπου είμασταν μόνοι χωρίς παιδιά και σήμερα έχω περάσει όλη τη μέρα ανάμεσα σε αγκαλιές, αργά γεύματα, χουζουρέματα, πλυντήρια και καθαριότητες.

Καθώς η μέρα πλησιάζει στο τέλος, είμαι τόσο χαρούμενη που απολαμβάνω και πάλι το καθαρό μου σπιτάκι και τους ανατολίτικους αργούς ρυθμούς μου, που δεν θα μπορούσα να μην ανατρέξω σε μια ακόμη ανατολίτικη εμπειρία που είχαμε πρόσφατα και την οποία δεν έχω προλάβει ακόμη να μοιραστώ μαζί σας: 

το Χαμάμ.

Διότι μπορεί μεν να λατρεύουμε ζηλεύουμε το καλά δομημένο και ασφαλές επαγγελματικό περιβάλλον της Δύσης, αλλά η παράδοση που έχουμε κληρονομήσει από την Ανατολή για την ποιότητα ζωής δεν συγκρίνεται με τίποτε.
Άσχετα που κοντεύουμε να την ξεχάσουμε πια.

Αυτή η ανάρτηση λοιπόν θέλω να είναι μια αναφορά στις ρίζες όλων ημών που μοιραζόμαστε καταγωγή προσφυγική από την ανατολή και μια μνεία σε έναν τρόπο ζωής ξεχασμένο που όμως μοιάζει με έργο τέχνης.

Ελάτε σε ένα ταξίδι στην ανατολή... αυτή θα είναι μια μακρά, αργόσυρτη ανάρτηση κι ελπίζω να την απολαύσετε όσο κι εγώ...

Bliss in the Chestnust Forest

Δεν υπάρχουν αρκετά λόγια για να σας περιγράψω πόσο λατρεύουμε τα κάστανα.
Μπορεί να σιχαινόμαστε τις Οκτωβριανές κολοκύθες, αλλά με τα κάστανα έχουμε πάθος.
Ομηρικοί οι καβγάδες εδώ στο καλυβάκι μας για το πώς θα μοιραστούν ακριβοδίκαια.
Ίσως τόσοι καβγάδες όσοι και για τις σοκολάτες, κάτι που λέει πολλά.
Καθώς το σκέφτομαι, είναι παράξενο πώς και δεν είχαμε βρεθεί ποτέ μέχρι τώρα σε καστανοδάσος και είναι ακόμη πιο παράξενο που δεν σκεφτήκαμε από μόνοι μας να το ψάξουμε νωρίτερα σαν χειμερινή εμπειρία για τα παιδιά.

 Όταν ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στην Ναύπακτο, η ομάδα Go Nafpaktia μας ενημέρωσε ότι υπάρχει ένα μεγάλο καστανόδασος στην ορεινή Ναυπακτία και ότι ήταν στο πρόγραμμα να το επισκεφτούμε. Το περιμέναμε πώς και πώς.
 Όπως πάντα τα παιδιά δεν ήξεραν τίποτε απολύτως.
Αυτή η θαυμαστή γωνιά του κόσμου θα ξετυλιγόταν σαν δώρο μπροστά τους
Ανυπομονούσα να δω αυτά τα γεμάτα έκπληξη φατσάκια και τελικά πρέπει να παραδεχτώ ότι ζω για αυτή τη στιγμή των παιδιών.
Τη στιγμή της έκστασης μπροστά στο θαύμα που είναι ο κόσμος μας.
Φεύγοντας από την παραθαλάσσια Ναύπακτο και με οδήγηση προς τα ορεινά για περίπου 1μιση ώρα, αντικρύσαμε αυτή τη self explanatory ταμπέλα.
Ακόμη και οι πιο μικρούληδες που δεν ήξεραν ανάγνωση έπιασαν το υπονοούμενο.

 

Ιππότες, Πειρατές και Δεσποσύνες: Η Ναυμαχία του Lepanto

Η αγαπημένη μας εποχή είναι αυτή των ιπποτών!
Κάθε μέρα η συμμορία εδώ στο σπίτι στήνει παλάτια με κανόνια, ιππότες, πειρατές και δεσποσύνες χρησιμοποιώντας τα playmobil και κάθε γωνιά του σπιτιού γκρρρ.
Ήταν λοιπόν φυσικό επόμενο να αγαπήσουμε
με την πρώτη ματιά την Ναύπακτο όπως μας σύστησε σε αυτήν η εξαιρετική ομάδα του Go Nafpaktia.

Soft as Cotton

Στην τελευταία μας εξόρμηση περάσαμε έξω από μια αγροτική περιοχή, λίγο μετά τη Θήβα και τα χωράφια ήταν γεμάτα βαμβάκι.
Το θέαμα ήταν τόσο όμορφο. Σας έτυχε να το δείτε ποτέ;
Σταματήσαμε φυσικά. Να το πιάσουμε στα χέρια μας, να το νιώσουμε και σας προτείνω να το κάνετε οπωσδήποτε αν βρείτε την ευκαιρία.
Μέσα στο τραχύ σκούρο χώμα φυτρώνει κάτι τόσο απαλό και κατάλευκο όπως το βαμβάκι.
Ένα ακόμη θαύμα.
Συνειρμικά το παρομοίασα μέσα μου με τη γέννηση ενός μωρού, μιας και η σκέψη του είναι πολύ έντονη μέσα μου τελευταία.
Η μικρή μας έγινε κιόλας 4.
Είμαι μεν χαρούμενη που κανείς πλεον δεν "κρέμεται" από πάνω μου, αλλά είμαι ταυτόχρονα τόσο μελαγχολική. Την κοιτάζω και σκέφτομαι ότι μπορεί να μην ξανακρατήσω μωρό. Ότι ήταν το τελευταίο μας. Ότι ίσως είναι η τελευταία φορά που κάποιος:
- πηγαινοέρχεται χορεύοντας μέσα στο σπίτι
- κάνει απίθανες ερωτήσεις για να καταλάβει πώς δουλεύει ο κόσμος
- σιγομουρμουρίζει σκοπούς ενώ παίζει
- δίνει απίστευτα λεπτές φωνούλες στα κουκλάκια της ενώ παίζει
- αντικαθιστά το λ με το ρ σε κάθε λέξη και κάνει τις προτάσεις τόσο χαριτωμένες
- χρειάζεται αγκαλιές όταν έξω αστράφτει, και πριν κοιμηθεί, και όταν κουράζεται, και όταν η μέρα απλώς της πέσει βαριά
- αγαπάει παράφορα ένα τοσοδούλι κουκλάκι και θυμάται ακριβώς που το είχε βάλει όσες μέρες κι αν περάσουν
- τρώει τόσο μικρούλικες ποσότητες φαγητού
- έχει τόσο μικροσκοπικά και απολύτως φαγώσιμα χεράκια και πατουσάκια
- μας αγαπάει τρελά και συγχωράει κάθε λάθος που κάνουμε στην ανατροφή της
Πώς ξεπερνά κανείς μια σχέση τόσο τρυφερή, αγνή και καθαρή όσο το βαμβάκι;

ΥΓ. Σε περίπτωση που θέλετε και εσείς να μαδήσετε ένα χωραφάκι βαμβακιού (με την δέουσα προσοχή φυσικά ώστε να μην συγχίσετε τον κύριο αγροτούλη), τότε μπορείτε να βρείτε πάρα πολλά φεύγοντας από την Θήβα, στο δρόμο προς τον Αλίαρτο. Αλλά δεν σας το είπα εγώ.